En als hij dat deed, zou ik hem niet alleen onder ogen willen komen.
DEEL 3
De deuren van het penthouse vlogen open.
Gregory liep naar binnen, gevolgd door zijn advocaten.
Zonder aarzeling gooide hij een opgevouwen uitzettingsbevel op tafel.
‘Pak uw koffers maar in, oude vrouw. Als oudste zoon komt het landgoed mij toe. Ik heb mijn claim ingediend en deze suite behoort nu aan de familie.’
Ik bleef precies waar ik was.
Naast me opende meneer Vance kalm zijn aktentas.
Evelyn kwam van het balkon naar binnen.
‘Ga zitten, Gregory,’ zei ze zachtjes.
“Ik neem geen orders van jou aan.”
Zonder een woord te zeggen schoof ik de eigendomsakte over de gepolijste tafel.
Gregory greep de papieren en scande haastig elke pagina.
Het kleurde niet meer uit zijn gezicht.
“Dit is nep. Vader zou zoiets nooit doen.”
‘Uw vader was de eigenaar van dit hele complex,’ antwoordde meneer Vance. ‘Zijn weduwe is nu de enige eigenaar. Uw claim is waardeloos.’
Gregory draaide zich naar me toe en wees beschuldigend met zijn vinger.
“Je hebt een stervende man gemanipuleerd.”
‘Nee,’ zei Evelyn. ‘Ik heb hem geholpen. Ik heb de overdracht zelf ondertekend, in het bijzijn van getuigen. Hij wist precies wat je van plan was met de staatsvleugel.’
Gregory keerde zich tegen zijn zus, woede brak door in zijn stem.
“Je hebt achter mijn rug om gehandeld.”
‘Iemand moest het doen,’ antwoordde ze.
Meneer Vance sloot zijn aktentas geruisloos met een zachte klik.
Gregory wierp een blik op zijn advocaten, die nu ongemakkelijk heen en weer schoven zonder een woord te zeggen.
‘Je zult hier spijt van krijgen,’ mompelde hij.
‘Dat betwijfel ik,’ zei ik.
Zonder nog een woord te zeggen, draaide Gregory zich om en liep weg.
Enkele weken later stond ik naast het raam van de binnenplaats en keek ik toe hoe arbeiders de vervallen, door de staat gefinancierde vleugel restaureerden.
Voor het eerst vulde warm licht de kamers waar ik ooit talloze koude dagen rillend had doorgebracht.
Ik glimlachte door mijn stille tranen heen.
‘Arthur,’ fluisterde ik, ‘je droom is nu veilig.’
En voor het eerst in vele jaren had ik echt het gevoel dat ik thuis was.
