Hoofdstuk 5 — De laatste val
Toen Evelina besefte dat haar plan was ontdekt, besloot ze alles op het spel te zetten. Ze onderschepte Dmitri voordat hij bij het politiebureau aankwam en gebruikte hem als pion in een laatste, wanhopige aanval.
Haar doel was om Vera af te schilderen als een oplichtster die enkele miljoenen van Artiom had verduisterd, en vervolgens haar poging om naar het buitenland te vluchten in scène te zetten.
Op een dag, terwijl Vera documenten aan het voorbereiden was voor de laatste fase van het brugproject, stormden gemaskerde mannen haar kantoor binnen. Ze toonden een vals huiszoekingsbevel en handelden zo snel dat het een zorgvuldig geplande operatie leek.
Een USB-stick met vermeende frauduleuze bankoverschrijvingen werd in Vera’s computer geplaatst. Dmitri, die de rol van getuige speelde, schreeuwde hysterisch dat zijn zus een oplichter was.
Artiom was op dat moment in het gemeentehuis voor een vergadering. Zodra hij van de inbraak hoorde, mobiliseerde hij alle beschikbare middelen: de beveiligingsdienst van het bedrijf, de politie die gespecialiseerd is in cybercriminaliteit en privédetectives.
Vera barstte niet in tranen uit toen ze geconfronteerd werd met de nep-onderzoekers. Ze bekeek de documenten, waarna een kille glimlach op haar gezicht verscheen.
— De tijdstempels van de overdrachten op je USB-stick tonen de datum van morgen. Controleer ze zorgvuldig voordat het te laat is. Jullie hebben mij niet voor de gek gehouden, jullie hebben jezelf voor de gek gehouden.
Een zware stilte vulde het kantoor.
De hele schijnvertoning was in elkaar gestort. In haar haast had Evelina de verkeerde data gebruikt om haar valse bewijsmateriaal te fabriceren. De gemaskerde mannen wisselden bezorgde blikken uit voordat ze probeerden zich terug te trekken.
De echte politie blokkeerde hun weg al.
Evelina en Dmitri werden op de luchthaven gearresteerd toen ze probeerden het land te verlaten om met het gestolen geld naar een offshoregebied te reizen.
Het proces verliep snel en voorbeeldig. Vera werd volledig vrijgesproken, terwijl degenen die haar hadden proberen te vernietigen, werden veroordeeld.
Hoofdstuk 6 — De passage waar het allemaal begon
Zes maanden gingen voorbij. April brak aan.
Vera en Artiom waren onafscheidelijk geworden, zowel op het werk als in hun privéleven. Hun relatie, ontstaan in de smerige omgeving van een tunnel en versterkt door de intriges die ze samen hadden meegemaakt, was uitgegroeid tot een diepe en oprechte liefde.
Artiom durfde echter de belangrijkste woorden niet uit te spreken. Hij vreesde dat Vera zijn verzoek als weer een gewone transactie zou beschouwen.
Uiteindelijk kwam hij met een idee.
Op de verjaardag van hun ontmoeting leidde hij Vera door de tunnel bij station Primorsk.
Het was er nog steeds vochtig en lawaaierig. Wel stonden er manden met witte rozen langs de muren en verlichtten kaarsen de vloer.
Vera’s oude koffer, zorgvuldig gerestaureerd, lag precies waar hij ooit had gestaan. Deze keer zat er geen envelop met een miljoen roebel in. Er was een klein zwart doosje op het deksel geplaatst.
Vera verstijfde en sloeg haar handen voor haar mond.
Artiom knielde voor haar neer, recht op het koude beton waar ooit onverschillige reizigers overheen hadden gelopen.
‘Die dag vroeg ik je ten huwelijk voor een uur en gaf ik je een envelop,’ begon hij, zijn stem trillend. ‘Vandaag vraag ik je ten huwelijk voor het leven. Niet voor het geld, niet voor de status. Gewoon omdat mijn leven zonder jou leeg aanvoelt. Vera, wil je met me trouwen?’
De tranen stroomden over Vera’s wangen. Een paar seconden lang kon ze niet spreken en alleen maar knikken. Toen, lachend en huilend tegelijk, wierp ze zich in zijn armen.
— Ja! Ja, duizendmaal ja, Artiom!
Hij schoof een ring met een saffier, identiek aan de saffieren op de armband die ze tijdens het banket had gedragen, om haar vinger.
In de tunnel barstte plotseling een luid applaus los.
Artiom had iedereen uitgenodigd die op de een of andere manier bij hun verhaal betrokken was geweest: de stylisten, de chauffeur en zelfs de bewaker die een taxinummer had genoteerd. Meneer Takahashi was speciaal gekomen om de toekomstige bruid en bruidegom zijn respect te betuigen en hen een antieke Japanse sakebeker te overhandigen.
