Papa opent zijn mond, maar het kleine meisje onderbreekt hem alweer.
“O ja!” roept ze. “En daarna gaf papa haar iets heel groots!”
Mama’s ogen worden groot.
Papa draait zich langzaam naar zijn dochter.
“Wat bedoel je precies?”
Het meisje glimlacht breed.
“Een stapel oude papieren! Hij zei dat hij blij was dat hij eindelijk van die rommel af was.”
Er valt een korte stilte.
Daarna begint mama te lachen.
Papa zucht opgelucht en zegt:
“Volgende keer vertel ik meteen wie er langskomt.”
Het meisje kijkt verbaasd van haar vader naar haar moeder.
“Waarom kijken jullie zo raar? Ik vertelde toch gewoon wat er gebeurd was?”
En precies daarom besloten mama en papa vanaf die dag één ding:
Als een kind een verhaal vertelt, moet je altijd wachten tot het hele verhaal af is.
EINDE.
