Wie zich deze tijd nog herinnert, weet dat het openen van een frisdrankfles vroeger bijna een klein ritueel was.
Je pakte de fles uit de krat.
Je zette de opener zorgvuldig op de dop.
Je voelde hoe het gereedschap zich vastzette tussen de ribbels.
Met een korte beweging draaide je de dop los.
Vervolgens hoorde je het herkenbare « plop »-geluid gevolgd door het zachte gesis van het koolzuur.
Dat geluid alleen al zorgde vaak voor een glimlach. Het betekende dat een verfrissend drankje binnen handbereik was.
Voor kinderen was het vaak een spannend moment. Ze keken nieuwsgierig toe terwijl ouders of grootouders de fles openden en de frisdrank in glazen schonken.
Een tijd waarin alles waarde had
Wat veel jongeren vandaag de dag niet meer weten, is dat zelfs de dop een financiële waarde vertegenwoordigde.
Het statiegeldsysteem was eenvoudig:
- Fles met dop inleveren: 50 cent retour.
- Alleen de fles inleveren: 45 cent retour.
De dop was dus zelf 5 cent waard.
Dat lijkt misschien weinig, maar vroeger was dat voor veel kinderen toch een aardig bedrag. Daarom werden doppen zorgvuldig bewaard en niet zomaar weggegooid.
Sommige kinderen spaarden zelfs doppen of hielpen mee met het verzamelen van lege flessen om wat extra zakgeld te verdienen.
Slim ontworpen voor hergebruik
De combinatie van fles, dop en opener vormde een doordacht systeem.
In tegenstelling tot veel moderne verpakkingen waren deze flessen gemaakt om tientallen keren opnieuw te worden gebruikt. Na inlevering werden ze gereinigd, gecontroleerd en opnieuw gevuld.
Dat systeem zorgde voor:
- Minder afval
- Minder grondstofverbruik
- Lagere productiekosten
- Duurzamer gebruik van materialen
Hoewel duurzaamheid toen niet het modewoord van vandaag was, leefden veel mensen automatisch veel duurzamer dan tegenwoordig.
