Een ceremonie die het verleden doet herleven.
Op de dag van de uitvaart was het een drukte van jewelste op de marinebasis. De grote hangar was omgetoverd tot een ceremoniële hal. Officieren in uniform, burgers en veteranen mengden zich onder de vlaggen.
Lana en de orkestleerlingen gingen zitten om te spelen.
Thorne bleef ondertussen achter in de zaal, vlak bij een uitgang.
Zijn ogen scanden de kamer met een bijna instinctieve aandacht.
Admiraal Riker Blackwood betrad het podium.
Lang, imposant en getooid met talloze medailles, sprak hij met het zelfvertrouwen van een man die gewend was bevelen te geven.
Hij noemde verschillende operaties die door de SEALs waren uitgevoerd, waaronder een missie in Damascus tien jaar eerder.
Toen deze operatie ter sprake kwam, veranderde er iets in Thornes gezichtsuitdrukking.
Zijn blik verhardde enigszins.
Na de toespraken konden de gasten zich vrij door de hangar bewegen.
Lana sloot haar cellosolo af onder applaus.
De admiraal kwam naar haar toe om haar te feliciteren.
« Een zeer goede prestatie, » zei hij.
Vervolgens richtte hij zijn aandacht op Thorne.
« Bent u zijn leraar? »
« Zijn vader, » antwoordde Thorne kortaf.
Blackwood observeerde hem.
« Je ziet eruit als een soldaat. Heb je in het leger gediend? »
« Lang geleden. »
De toon bleef kalm, maar er ontstond een subtiele spanning.
Blackwood glimlachte, maar zijn blik werd harder.
« In welke eenheid? »
Thorne gaf geen antwoord.
Om hen heen begonnen verschillende mensen aandacht te schenken aan de scène.
De admiraal haalde zijn schouders op en speelde in op de stemming van het publiek.
« Vertel me dan in ieder geval je radio-roepnaam. »
Hij pauzeerde even, voordat hij er ironisch aan toevoegde:
« Wat is je roepnaam, held? »
Er klonk wat gelach.
Lana sloeg haar ogen neer, zichtbaar in verlegenheid.
Thorne bleef roerloos staan.
Toen hief hij zijn hoofd op en keek de admiraal recht in de ogen.
Zijn stem was kalm.
« IJzeren Geest. »
De stilte die volgde was volkomen.
Een veteraan mompelde:
« Mijn God… hij bestaat echt. »
Verschillende soldaten richtten zich instinctief op.
Het gezicht van admiraal Blackwood werd bleek.
