Een onverwachte ontmoeting
« Mag ik u nog wat wijn inschenken, meneer? » vroeg een zachte stem met een licht Catalaans accent.
Gael hief zijn hoofd op.
Voor hem stond een jonge serveerster die hij nog nooit eerder had opgemerkt. Ze leek ongeveer drieëntwintig jaar oud. Haar bruine haar was netjes in een knotje gebonden en haar fijne gelaatstrekken kwamen hem vreemd bekend voor.
Ze droeg het zwarte uniform van het restaurant met professionaliteit, maar iets in haar houding verraadde dat ze betere tijden had gekend.
« Graag, » antwoordde Gael, terwijl hij hem zijn glas aanreikte. « Het is een uitstekende Ribera del Duero. »
De jonge vrouw glimlachte.
« Mijn moeder zei altijd dat de beste wijnen het verhaal vertellen van het land waar ze vandaan komen. »
Deze zin trok meteen de aandacht van Gael.
Dit was geen onbeduidende opmerking. Het was het soort gedachte dat alleen iemand met een passie voor wijn kon hebben.
« Je moeder heeft een uitstekende smaak, » merkte hij op.
De glimlach van de jonge vrouw verdween een beetje.
« Toen ze jong was, werkte ze in de wijnindustrie. Ze sprak vaak met me over wijngaarden alsof het levende wezens waren. »
Gael knikte, geïntrigeerd.
Deze manier van praten over wijn deed hem aan iemand denken. Iemand van wie hij nooit was opgehouden te houden.
Toen veranderde alles.
Terwijl ze de wijn inschonk, viel de blik van de jonge vrouw op Gaels rechterhand.
Zijn gezicht verstijfde.
Haar ogen werden groot.
‘Neem me niet kwalijk, meneer,’ mompelde ze met trillende stem. ‘Deze ring… hij is identiek aan die van mijn moeder.’
De tijd leek stil te staan.
Gael keek naar de ring, en vervolgens naar de jonge vrouw.
« Wat zei je? »
« Deze ring. Mijn moeder heeft precies dezelfde. Ze heeft me altijd verteld dat hij uniek is en dat er bijna geen meer van over zijn. »
Gaels hart begon hevig te kloppen.
Dat sloeg nergens op.
Tenzij…
‘Hoe heet je moeder?’ vroeg hij met moeite.
Het antwoord kwam als een donderslag.
« Amelia. Amelia Costa. »
