Het klinkt misschien vreemd dat een spel met simpele houten stokjes zoveel spanning kon veroorzaken, maar dat was precies de magie.
Elke beweging voelde belangrijk.
Iedere beslissing moest zorgvuldig worden genomen.
Pak je dat makkelijke stokje?
Of waag je je aan dat moeilijke stokje met veel punten?
En natuurlijk was er altijd dat ene moment waarop iemand vol vertrouwen een stokje probeerde te pakken… en de hele stapel liet bewegen.
Gejuich van de anderen gegarandeerd.
De kunst van een vaste hand
Mikado was eigenlijk een test van:
motorische precisie
geduld
focus
zelfbeheersing
strategisch denken
Voor kinderen was het een geweldige oefening in fijne motoriek en concentratie.
Voor volwassenen een onverwachte uitdaging.
Want hoe harder je probeerde rustig te blijven, hoe meer je hand soms begon te trillen.
Gezonde competitie aan tafel
Wat dit spel extra leuk maakte, was de competitie.
Er was altijd die ene speler die overdreven zelfverzekerd was.
Die zei:
« Laat mij maar even. »
En vervolgens meteen alles liet instorten.
Of die speler die minutenlang boven één stokje hing alsof hij een chirurgische operatie uitvoerde.
Iedereen gaf ongevraagd advies.
« Nee, die andere! »
« Voorzichtig! »
« Je beweegt hem! »
En natuurlijk ontstonden er discussies over de vraag of een stokje nu écht bewogen had of niet.
Geen scherm nodig, alleen aandacht
Wat vandaag bijna bijzonder voelt, is hoe volledig dit spel je aandacht opeiste.
Geen meldingen.
Geen afleiding.
Geen achtergrondgeluid.
Alleen stilte, spanning en geconcentreerde blikken op een stapel stokjes.
In een tijd waarin entertainment vaak snel en digitaal is, voelt zo’n eenvoudig spel bijna verfrissend.
