Op die momenten lijkt de tijd opgeschort. Mijn geest weigert het te begrijpen, mijn hart zoekt betekenis waar er geen is. Deze beproeving laat een enorme leegte achter, moeilijk te beschrijven in woorden.
Heel snel verandert mijn dagelijks leven. Voorwerpen, gewoonten, herinneringen... alles wordt geladen met een bepaalde emotie. Wat gemeengoed was, wordt kostbaar, bijna onwerkelijk.
Het onzichtbare gewicht van verdriet
Geconfronteerd met zo'n test, ben ik niet meer hetzelfde. Ik probeer soms door te gaan alsof er niets is gebeurd, maar één ding is zeker: niets wordt zoals het is.
Verdriet komt uiting in duizend opzichten: vermoeidheid, verlies van oriëntatiepunten, moeite om me te projecteren... Het setikelt soms zonder waarschuwing.
In mijn relatie zorgde het voor een afstand. We gingen elk vooruit in ons eigen tempo, met onze eigen emoties, totdat we niet langer bij ons kwamen.
Een aanwezigheid die alles verandert
In de moeilijkste momenten is er soms één gebaar nodig om het verschil te maken: een uitgestrekte hand, een lief woord, een oprechte aanwezigheid.
