Na verloop van tijd vindt er een transformatie plaats. De pijn verdwijnt niet helemaal, maar het evolueert.
Ik voel de behoefte om betekenis te geven aan wat ik heb meegemaakt: help, deel, verhoog het bewustzijn... zoveel manieren om deze beproeving om te zetten in een motor.
Het is in dit proces dat een nieuwe energie wordt geboren, een verlangen om bij te dragen en mijn hand uit te steken.
Een nieuw licht
Zelfs na de meest hevige stormen vind ik momenten van zoetheid: een glimlach, een gelukkige herinnering, een moment van rust... zoveel kleine lichtjes die geleidelijk weer verschijnen.
Deze weg is nooit lineair. Het is gemaakt van ups en downs, voorschotten en pauzes. Maar elke stap telt.
En bovenal doet het me denken aan één essentieel ding: mijn vermogen om op te staan is veel groter dan ik me had voorgesteld.
Zelfs in de donkerste momenten kan een vonk herboren worden en het leven een smaak maken die doorgaat.
