Er waren een paar maanden verstreken sinds die bruiloft. Krystyna en Jerzy waren onafscheidelijk geworden, maar niet op een manier die iemand stoorde. Ze ontmoetten elkaar elke ochtend in het park en als het slecht weer was, dronken ze thee in Krystyna’s appartement. Tosia was dol op Fado, en Fado was dol op Tosia. Hun baasjes maakten vaak de grap dat het de honden waren die hen bij elkaar hadden gebracht, en niet andersom. Op een dag kwam Jerzy aan met een klein doosje. « Dit is voor jou, » zei hij, een beetje verlegen. Krystyna opende het voorzichtig. Er zat een zilveren hartvormige hanger in, gegraveerd met de woorden: « Het leven begint bij zeventig. » Krystyna keek hem met tranen in haar ogen aan. « Jerzy, dit is te veel. » « Nee, dit is niet genoeg. Beloof me dat je je, wat de toekomst ook brengt, niet meer in stilte zult terugtrekken. » Ze beloofde het. En ze hield zich aan haar woord. Zij en Jerzy begonnen samen te reizen – eerst naar nabijgelegen stadjes, daarna naar de kust en de bergen. Ze ontdekten dat de wereld nog steeds mooi was en dat ze nog steeds de kracht hadden om die te ervaren. Tosia reisde met hen mee, altijd klaar voor nieuwe avonturen. Michał, die de transformatie van zijn grootmoeder gadesloeg, zei vaak: « Oma, jij bent mijn inspiratie. Ik wil net zoals jij zijn als ik jouw leeftijd heb. » Krystyna lachte en antwoordde: « Michał, wacht niet tot ik mijn leeftijd heb. Begin nu. Het leven is te kort om het uit te stellen. »
Terugkijkend op die drie jaar van stilte, had ze er geen spijt van. Ze waren nodig geweest om te rijpen en te veranderen. Maar ze was dankbaar dat het lot – of misschien Tosia – haar een tweede kans had gegeven. Niet voor een liefde die de verloren liefde zou vervangen, maar voor een leven dat nog steeds betekenis had. En ze wist dat Stanisław, waar hij zich ook bevond, met een glimlach naar haar keek, blij dat zijn vrouw eindelijk haar weg terug naar de wereld had gevonden. En Tosia, die haar pantoffels had kapotgebeten en de orde had verstoord, was haar grootste lerares geworden. Ze had haar geleerd dat je je soms moet laten leiden door een klein, harig beestje om de weg terug naar jezelf te vinden. En dat liefde – de grote, menselijke liefde – vaak in de kleinste, meest onverwachte verpakkingen komt.
