De muziek bereikte een hoogtepunt. De violen stegen hoog op en produceerden een langdurig en beklijvend geluid.
Op dat moment besefte Artyom iets dat hem harder trof dan alles wat hij eerder had meegemaakt.
Niemand keek meer naar Lena.
Iedereen keek naar hem.
Ze keken toe hoe zijn beroemde glimlach langzaam verdween. Zijn schouders zakten een paar centimeter in elkaar. Zijn ogen schoten nerveus door de kamer, op zoek naar de hulp die niemand hem leek te willen geven.
Wika zette een stap naar voren, maar stopte plotseling, alsof ze tegen een onzichtbare muur was gebotst.
Er verscheen iets nieuws in haar ogen. Geen jaloezie, maar het besef dat ze zelf had meegespeeld in een spel dat jarenlang door iedereen als onschuldig vermaak was beschouwd.
Lena kantelde haar hoofd een beetje. Het licht van de slingers weerkaatste op de glazen van haar bril, waardoor ze veranderden in twee kleine meertjes die de hele bevroren hal bevatten.
Ze glimlachte niet. Even sloot ze haar ogen, alsof ze alles in zich op wilde nemen: het parfum, de geur van zweet, het gekraak van de parketvloer en de sneller wordende hartslag die ze onder haar hand voelde.
‘Dank je wel,’ fluisterde ze.
Er zat geen ironie in dat ene woord. Er was alleen stilte, die plotseling luider werd dan de muziek.
Artem bleef alleen achter op de dansvloer.
Artyom verstijfde, alsof er een hoofdschakelaar in hem was uitgezet. Zijn hand gleed van Lena’s middel.
De stilte waar iedereen op had gewacht hing als een donkere wolk in de lucht, hoewel niemand had verwacht dat het zo zou eindigen.
Er werd niet gelachen en niet geapplaudisseerd.
Er viel een zware stilte, waarin iedereen zichzelf plotseling zag: klein, hulpeloos en gevangen in hun eigen wreedheid.
Lena trok voorzichtig haar hand van Artyoms hand terug. Ze draaide zich om en liep naar de dranktafel zonder om te kijken.
Haar donkergroene jurk wapperde achter haar aan als een kalme golf. Achter haar stond het hele bal, dat even daarvoor nog gevuld was met gefluister en flitsende camera’s, in verbijstering stil.
Aan tafel begonnen Lena’s vingers lichtjes te trillen. Niet van angst.
Het was een onverwachte lichtheid, alsof iemand een steen van haar borst had verwijderd die daar al jaren had gezeten.
Ze schonk zichzelf een plastic bekertje water in. De ijsblokjes rinkelden zachtjes, bijna vriendelijk, en verwelkomden haar terug in de gewone wereld.
Het water was ijskoud. Het prikte in mijn gehemelte, maar de pijn was echt en puur. Het was niet zoals de pijn die andermans woorden achterlaten.
Het was geen overwinning.
De muziek bleef spelen, maar was slechts achtergrondgeluid geworden, zoals de verre regen buiten het raam van een vreemd huis.
Niemand haalde meer zijn telefoon tevoorschijn om het grappigste moment van de avond vast te leggen.
Artyom stond alleen midden op de dansvloer. Zijn armen hingen slap langs zijn zij, alsof iemand de onzichtbare draden had doorgesneden die hem in zijn gebruikelijke houding hielden.
Zijn gezicht, dat de meisjes tijdens de lessen stiekem hadden gefotografeerd, leek nu op een blanco doek zonder enige kleur.
Wika liep naar hem toe en greep hem te stevig bij zijn elleboog. Ze fluisterde iets in zijn oor, maar hij reageerde niet. Hij staarde naar de plek waar Lena even daarvoor nog had gestaan.
Er verscheen iets nieuws in zijn ogen. Nog geen schaamte, maar al een schaduw ervan. Een zwaar voorgevoel, als nat zand dat zijn longen vulde.
Lena nam nog een slok water. Even zag ze haar eigen spiegelbeeld in het glas – kalm en bijna buitenaards.
Er ontwikkelde zich iets warms en zachts in haar, zoals de vleugels van een nachtvlinder die zich na een lange slaap in een cocon weer rechtmaken.
Het was geen overwinning. Overwinningen kunnen luidruchtig en spectaculair zijn.
