Dániel wierp er een snelle blik op en stelde op een vriendelijke, neutrale toon voor om de kosten te delen. Maya viel even stil. Het overviel haar. In haar traditionele wereldbeeld was het simpel: de persoon die de uitnodiging verstuurt, hoort de rekening te betalen. Het was een ongeschreven regel. Met een strakke, beleefde glimlach keek ze hem aan en zei: “Jij hebt me uitgevraagd, dus ik ga ervan uit dat jij betaalt.”
Er viel een korte, ietwat ongemakkelijke stilte. Dániel aarzelde een seconde, maar haalde toen zonder een woord te zeggen zijn portemonnee tevoorschijn. Hij betaalde het volledige, aanzienlijke bedrag, liet een fooi achter en maakte er verder geen enkele opmerking over.
Buiten op straat werden ze begroet door een kille, rustige nachtlucht. Ze namen afscheid van elkaar op het trottoir, wisselden nog een formele glimlach uit en zeiden allebei beleefd dat ze elkaar nog wel zouden spreken. Maya liep naar huis met een opgeruimd gevoel; ze dacht werkelijk dat de avond op een positieve noot was geëindigd.
Dániel daarentegen zat een paar straten verderop alleen in zijn auto, starend naar het stuur, terwijl hij de avond in zijn hoofd opnieuw afspeelde. Hij had genoten van hun gesprek, hij vond Maya intrigerend en slim, maar er knaagde een zwaar, onbestemd gevoel in zijn maag. Hij was in het leven—en in de liefde—op zoek naar absolute gelijkwaardigheid en een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid. Dat ijzige moment rondom de rekening had een diepere indruk op hem achtergelaten dan hij wilde toegeven. Het deed hem ernstig twijfelen of ze wel dezelfde normen en waarden deelden als het op een relatie aankwam.
De volgende ochtend ontving Maya een berichtje van hem. Het was een keurige, respectvolle tekst. Hij bedankte haar hartelijk voor de gezellige avond, maar schreef in alle eerlijkheid dat hij niet de juiste klik of balans voelde om er een vervolg aan te geven.
