Niemand bewoog zich.
Het koude licht van het scherm weerkaatste op de glazen, het bestek en de kerstversieringen. De slingers bleven fonkelen rond de ramen, maar de sfeer was veranderd. De kunstmatige warmte van de avond leek in één klap verdwenen.
Adrien bleef staan.
Kalm.
Het was te rustig om nog te beweren dat het een simpele familieruzie was.
Laya was bleek geworden.
Voor het eerst sinds mijn aankomst had zij niet langer de controle over de kamer.
« Adrien… » herhaalde ze.
Hij keek niet weg.
« Je noemde haar de mislukkeling van de familie. »
Zijn stem bleef kalm.
« Ik denk dus dat iedereen het verdient om te zien wie daadwerkelijk heeft gebouwd wat jullie al jaren beweren. »
Mijn vader ging meteen rechtop zitten.
« Ik weet niet wat er in uw bedrijf speelt, maar dit is niet het juiste moment en niet de juiste plaats. »
Adrien draaide langzaam zijn hoofd naar hem toe.
« Met alle respect, Richard, dit is precies het juiste moment. »
De stilte keerde terug.
Niemand durfde dit antwoord te betwisten.
Omdat iedereen al aanvoelde dat er iets belangrijks onthuld zou worden.
Adrien drukte op het scherm.
Het eerste document verscheen op televisie.
Een tijdlijn.
Data.
Projectnamen.
Auteurs.
Bestandsgeschiedenissen.
Digitale sporen.
Niets bijzonders.
Niets dramatisch.
Alleen de feiten.
En soms zijn de feiten verwoestender dan welke beschuldiging dan ook.
De eerste regel toonde een belangrijk project van het bureau.
Mijn naam stond vermeld naast het oorspronkelijke concept.
De wijzigingen verschenen verderop.
Daarna volgen de downloads.
Daarna volgden de wijzigingen in de toewijzing.
En tot slot, de naam Laya.
Mijn moeder fronste haar wenkbrauwen.
« Ik begrijp niet wat ik zie. »
Adrien antwoordde zonder aarzeling:
« Je kijkt naar de daadwerkelijke werkgeschiedenis van je dochter. »
Vervolgens wees hij naar het scherm.
« En die van uw andere dochter. »
