Ik probeerde die gedachte weg te duwen en mezelf wijs te maken dat toevalligheden nu eenmaal gebeuren, maar de gelijkenis bleef stilletjes in mijn gedachten rondspoken.
De aanhoudende nieuwsgierigheid.
Nieuwsgierigheid kan hardnekkig zijn. Weken later, toen die gedachte maar niet wegging, besloot ik dieper te graven. Ik deed een simpele DNA-test: niets ingewikkelds, gewoon een test om familiebanden te onderzoeken. Een deel van mij was er bijna door geschokt, ervan overtuigd dat de resultaten zouden bewijzen dat mijn fantasie te ver was gegaan. Naarmate de dagen verstreken en de resultaten eindelijk binnenkwamen, aarzelde ik voordat ik ze opende. Mijn handen bleven langer dan verwacht boven het scherm hangen. Toen klikte ik.
Wat ik ontdekte was niet schokkend of dramatisch, maar wel zeer verrassend. De resultaten toonden aan dat Thomas via een verre tak, waarvan ik het bestaan ​​nauwelijks wist, verwant was aan mijn familie. Jaren eerder was een familielid van mij in stilte verhuisd en had het contact met de meesten van ons verloren. De DNA-link suggereerde dat het ontbrekende stukje van het verhaal van mijn vriend wel eens verbonden zou kunnen zijn met dat vergeten deel van onze stamboom. De vergeten stukjes weer bij elkaar leggen.
In plaats van woede of schok voelde ik vooral een vreemd gevoel van begrip.
