Eind mei hing de geur van bloeiende seringen in de lucht toen ik eerder dan normaal thuiskwam. Ik liep met een glimlach naar binnen, omdat ik eindelijk goed nieuws had.
Mijn leidinggevende had me verteld dat ik een flinke bonus zou krijgen voor de resultaten van het afgelopen kwartaal.
Samen met mijn vakantiegeld was het een bedrag waar ik al maanden plannen voor maakte.
Een deel wilde ik sparen.
Een deel zou naar de renovatie van onze keuken gaan.
En misschien zouden mijn man Vadim en ik eindelijk een paar dagen weg kunnen na een jaar vol overuren.
Ik werkte hard voor iedere euro.
Avonden.
Weekenden.
Projecten die ik mee naar huis nam.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik dat al die inspanningen echt iets opleverden.
Toen wist ik nog niet dat iemand anders mijn bonus al had uitgegeven.
Sinds Vadim was gepromoveerd tot adjunct-hoofd van de logistieke afdeling, leek hij langzaam te veranderen.
Vroeger overlegde hij met mij over iedere belangrijke beslissing.
Nu genoot hij zichtbaar van zijn nieuwe status.
Zijn moeder, Zinaida Markovna, voedde dat gevoel voortdurend.
Tijdens ieder familie-etentje vertelde ze opnieuw hoe bijzonder haar zoon was.
‘Vadim is altijd al uitzonderlijk geweest,’ zei ze trots. ‘Zo slim. Zo zorgzaam.’
Langzaam begon hij dat zelf ook te geloven.
Alleen betaalde iemand anders voor zijn vrijgevigheid.
Ik.
Die avond zette ik een uitgebreid diner op tafel.
Gegratineerd vlees.
Een frisse salade.
Zelfgebakken brood.
Vadim zat al aan tafel.
Zijn moeder ook.
En zijn zus Svetlana was, zoals zo vaak, onaangekondigd langsgekomen.
In het begin ging het gesprek over koetjes en kalfjes.
Het weer.
De buren.
De stijgende prijzen.
Toen slaakte Zinaida een diepe zucht en legde haar hand dramatisch op haar borst.
Ik kende dat gebaar inmiddels uit mijn hoofd.
Na die houding volgde altijd een nieuw familieprobleem.
‘Mijn gezondheid is niet meer wat ze geweest is,’ zei ze zacht. ‘Mijn bloeddruk… mijn hart… soms weet ik niet hoe lang ik dit nog volhoud.’
Vadim legde meteen zijn vork neer.
‘Maak je geen zorgen, mam. Alles is al geregeld.’
Ik keek hem verbaasd aan.
‘Wat is er geregeld?’
Hij keek terug alsof mijn vraag vreemd was.
‘De kuurreis naar het kuuroord.’
‘Welke kuurreis?’
