‘Het is daar helemaal niet leuk.’
Even later vertelde Sieriozja nog iets.
‘Papa heeft een nieuwe assistente.’
‘Ze heet Rita.’
‘Heel mooi.’
‘Heel elegant.’
‘Ze fluisteren steeds samen in de keuken.’
Ik hoefde niets meer te vragen.
Alles was duidelijk.
Het volgende halfjaar zag Siemion zijn zoons nauwelijks.
Toen kwamen we elkaar toevallig tegen in een winkelcentrum.
Ik kwam net uit de schoonheidssalon.
Hij liep naast een slanke jonge vrouw.
‘Rita?’ vroeg ik.
‘Lida!’
‘Je ziet er geweldig uit.’
‘Dank je.’
‘Hoe gaat het met Ada?’
‘Hoe zal ik het zeggen…’
‘We wonen al een tijdje niet meer samen.’
‘Ada is heel snel veranderd in een gewone, saaie vrouw.’
Hij sloeg zijn arm om Rita.
‘Rita begrijpt mij zonder woorden.’
Ze glimlachte.
‘Vertel toch niet meteen al je geheimen, Siemion.’
Ik keek hen rustig aan.
‘Dat kan ik me levendig voorstellen.’
‘Na zulke diepe gesprekken verschijnen er soms ook echte baby’s.’
‘Die moeten gevoed worden.’
‘Die huilen ‘s nachts.’
‘En die moeten worden opgevoed.’
Hij glimlachte ongemakkelijk.
Ik liep door.
<!–nextpage–>
Enkele weken later zag ik Ada.
Toevallig.
In hetzelfde winkelcentrum.
‘Lida…’
‘Hoi.’
‘Je bent erg veranderd.’
‘Dank je.’
‘Hoe gaat het met je?’
Ze glimlachte verdrietig.
‘Ik kwam Siemion laatst tegen.’
‘Met Rita.’
Ada knikte.
‘Gisteren zei hij tegen mij:’
‘Volgens mij is al jouw intelligentie verdwenen toen je zwanger werd.’
‘Je bent saai geworden.’
Ze keek naar de grond.
‘Ik heb hem twee kinderen gegeven.’
‘Ik sliep nachten niet.’
‘Ik deed alles zodat hij rustig aan zijn carrière kon werken.’
Ik luisterde zwijgend.
‘Ik haat hem.’
‘Mijn blog ligt stil.’
‘Mijn volgers zijn weg.’
‘Mijn lichaam is veranderd.’
‘En ik herken mezelf niet meer.’
Ik haalde een visitekaartje uit mijn tas.
‘Dit is mijn advocaat.’
‘Bel hem.’
‘Rita verdwijnt vanzelf ook weer uit zijn leven.’
Ada keek verbaasd op.
‘Waarom help je mij?’
‘Ik heb zulke vreselijke dingen over jou geschreven.’
Ik dacht even aan alles wat ze ooit over mij had gepubliceerd.
Maar de vrouw tegenover mij leek niet meer op de zelfverzekerde blogger van toen.
‘Ik ben allang niet meer boos op je,’ zei ik.
‘En Siemion…’
‘Die zal ooit vanzelf oogsten wat hij heeft gezaaid.’
Ik voelde geen triomf.
Alleen rust.
Toen begreep ik eindelijk iets wat ik op de dag van onze scheiding nog niet had kunnen zien.
Siemion hield alleen van vrouwen zolang zij hem bewonderden.
Zodra zij verantwoordelijkheid van hem verwachtten…
werden ze volgens hem saai.
Ik wist dat er over een jaar misschien alweer een nieuwe « perfecte » vrouw naast hem zou lopen.
En daarna misschien nog één.
Iedere keer zou zij bijzonder zijn.
Slim.
Inspirerend.
Tot ook zij een gewoon leven kreeg.
Ik liep het winkelcentrum uit.
Ik hoefde niemand meer te bewijzen dat ik mij had ontwikkeld.
Mijn leven sprak inmiddels voor zichzelf.
