Ik schrobde de aangebrande pap uit de pan toen mijn man in de deuropening bleef staan.
‘Lida, we moeten serieus praten.’
‘Eigenlijk is er geen « wij » meer.’
Ik legde de spons neer.
Mijn gebroken nagel bleef aan het schuursponsje haken en schoot opnieuw pijnlijk in.
Pas toen keek ik hem aan.
Siemion stond kaarsrecht in de perfect gestreken blouse die ik de avond ervoor nog had gestreken.
Voor drie sportschoolbezoeken per week vond hij altijd tijd.
Ik droeg ondertussen de boodschappen, voedde onze twee zoons op en reed zijn moeder naar iedere doktersafspraak.
‘Wat bedoel je met: er is geen « wij » meer?’ vroeg ik.
‘Achter die muur slapen onze kinderen.’
‘Zaterdag moeten we jouw moeder naar de markt brengen.’
‘En de hypotheek betalen we nog jarenlang af.’
‘Waar heb je het over?’
Hij zuchtte diep.
Alsof híj degene was die leed.
‘Lida…’
‘Een mens moet zich blijven ontwikkelen.’
‘We leven al heel lang in twee verschillende werelden.’
‘Ik lees.’
‘Ik leer.’
‘Ik werk aan mezelf.’
‘En jij…’
Hij liet de stilte expres vallen.
‘Jij bent veranderd in een grijze, saaie huisvrouw.’
‘Ik kan met jou nergens meer over praten.’
‘Alleen over boodschappen en de bloeddruk van mijn moeder.’
Ik staarde hem sprakeloos aan.
‘Ik zorg juist voor alles zodat jij carrière kunt maken.’
‘Ik voed onze kinderen op.’
‘Ik houd het huis draaiende.’
‘Ik zorg voor jouw moeder.’
‘Dankzij mij kun jij overal lezingen geven over succes.’
Hij haalde zijn schouders op.
‘Als ik thuiskom, hoop ik op interessante gesprekken.’
‘Op ideeën.’
‘Op inspiratie.’
‘In plaats daarvan hoor ik hoeveel vlees en boekweit kosten.’
‘Wanneer moet ik mezelf dan ontwikkelen?’ vroeg ik.
‘Tussen wassen, schoonmaken en jouw overhemden strijken?’
‘Ik voed iedere dag onze zoons op.’
‘Ik los alle problemen thuis op.’
‘Ik zorg voor jouw moeder.’
Hij keek weg.
‘Dat zijn excuses.’
‘Iemand die zich echt wil ontwikkelen, vindt altijd tijd.’
Toen zei hij rustig:
‘Ik heb een andere vrouw.’
Mijn wereld stond stil.
‘Ze heet Ada.’
‘We werken samen.’
‘Ze is tien jaar jonger.’
‘Twintig kilo lichter.’
‘En eerlijk gezegd veel intelligenter.’
‘Bij haar voel ik me levend.’
‘Bij jou…’
Hij maakte zijn zin niet eens af.
Onwillekeurig keek ik naar mijn spiegelbeeld in de donkere ovendeur.
Mijn haar zat slordig vast.
Donkere kringen onder mijn ogen.
Ik herkende mezelf nauwelijks.
‘Ik ben pas vierendertig.’
‘Twaalf jaar heb ik aan jou en onze kinderen gegeven.’
‘Maar je ziet eruit alsof je vijfenvijftig bent,’ antwoordde hij zonder enige emotie.
‘Ik verdien een ander leven.’
‘Ik vraag de scheiding aan.’
Hij liet het appartement aan mij en de jongens.
Hij beloofde alimentatie te betalen.
‘Ada vindt dat mensen rustig uit elkaar moeten gaan.’
‘Pak mijn spullen voor morgen maar in.’
Hij draaide zich om.
En liep weg.
Ik zakte langzaam op een stoel.
In een paar minuten was mijn gewone leven verdwenen.
De scheiding was snel geregeld.
Siemion vertrok.
Hij liet mij achter met twee zoons.
Zijn moeder, die ineens overal pijn had.
En een halflege kledingkast.
Ik kende Ada alleen van internet.
Ze had een populair blog.
‘Het intellectuele huwelijk: hoe je voorkomt dat je een saaie huisvrouw wordt.’
Ze plaatste foto’s van theateravonden.
Quizzen.
Musea.
Culturele uitstapjes.
Aanvankelijk kwamen de jongens enthousiast thuis.
‘Mam! Tante Ada is geweldig!’
‘Ze vertelde over de ruimte.’
‘Daarna gingen we naar een robotmuseum!’
‘Bij haar is nooit stof.’
‘Ze loopt zelfs voor haar koffie mooi aangekleed.’
Ik luisterde zwijgend.
Ondertussen vond ik werk bij een verzekeringsmaatschappij.
Langzaam begon ik mijn eigen leven opnieuw op te bouwen.
Ada bleef ondertussen schrijven.
‘Het geheim van onze relatie is dat we allebei zelfstandige persoonlijkheden zijn.’
‘We verliezen ons niet in huishoudelijke taken.’
‘We groeien samen.’
Een jaar later maakte ze bekend dat ze zwanger was.
Haar blog vulde zich met berichten over bewust moederschap.
Yoga.
Gezond leven.
Niet lang daarna kregen zij hun eerste kind.
Een jaar later volgde het tweede.
En precies toen begon hun perfecte plaatje te barsten.
<!–nextpage–>
Op een weekend stuurde ik de jongens zoals gewoonlijk naar hun vader.
Nog voordat mijn bad vol was, ging de deurbel.
‘Waarom zijn jullie nu al terug?’
Sieriozja gooide zijn jas neer.
‘Waterpark?’
‘Dat is niet doorgegaan.’
‘Ada schreeuwde de hele dag omdat de baby’s niet wilden slapen.’
‘Ze is heel zenuwachtig geworden,’ zei Kostik.
‘En eerlijk gezegd ziet ze er slecht uit.’
‘En de intellectuele spelletjes dan?’
‘De ruimte?’
‘De culturele avonden?’
‘Welke spelletjes?’ snoof Sieriozja.
‘Toen papa over zijn conferentie begon, gooide ze een gebruikte luier naar hem.’
‘Daarna moest hij de wc schoonmaken.’
‘Ze zei dat ze genoeg had aan haar eigen kinderen én aan ons.’
‘Mam…’
‘Mogen we alsjeblieft niet meer naar hen toe?’
