Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik dit kleine doosje uit de verzameling van mijn grootvader opende.
Het was een van die gewone middagen die plotseling buitengewoon werden. Ik was aan het rondneuzen op zolder, de lucht dik van het stof en het zonlicht dat door de oude ruiten naar binnen scheen, toen ik een klein doosje zag liggen achter stapels vergeten boeken en vergeelde brieven.
Van buitenaf leek het bedrieglijk eenvoudig: versleten, met vervaagde leren randen en messing sluitingen die door de tijd dof waren geworden. Toch had het iets elegants, iets dat verhalen fluisterde uit vervlogen decennia. 
Ik tilde het voorzichtig op, mijn handen streelden over het gestructureerde oppervlak. Toen ik het opende, verwachtte ik er niet veel van. Misschien wat oude snuisterijen of andere aandenkens. Maar wat ik erin aantrof, deed me versteld staan.
In zacht fluweel lag een klein, vintage reiswekkertje. De metalen behuizing glansde zwakjes onder het stof, met delicate wijzers die als het ware bevroren waren in de tijd. 
Het was het soort klokje dat mensen meenamen op reis voordat smartphones bestonden: klein, praktisch, maar toch met een eigen karakter.
Ik pakte hem voorzichtig op en volgde de rondingen van de behuizing. De klok voelde zwaarder aan dan ik had verwacht, alsof hij niet alleen mechanismen, maar ook herinneringen bevatte. Langzaam, bijna eerbiedig, draaide ik hem op. Eerst gebeurde er niets. Toen – een seconde later – vulde een zacht, ritmisch tikken de kamer.
