De volgende ochtend gebeurde het — zonder dat er een latere datum voor de schoenen was afgesproken.
Dat zegt alles.
Een paar dagen later gooide ik de doos weg, niet uit woede, maar uit een verlangen naar vrijheid.
Mijn oma zei ooit tegen me: “Je bent sterk en waardevol, Alexa. Vergeet dat niet.”
Nu geloof ik haar eindelijk.
Ik ben niet langer dat verlaten meisje.
Mijn moeder had iemand anders kunnen kiezen, dus moest ik opnieuw kiezen.
Maar deze keer kies ik voor mezelf.
