Victoria begroef haar gezicht in haar handen.
“Omdat Lord Richard Blackwood me bedreigde.”
De naam veranderde meteen alles.
Lord Blackwood was een van de meest invloedrijke edelmannen van het land.
Krachtig.
Aangesloten.
Gevaarlijk.
‘Hij wist van mijn leugens,’ fluisterde Victoria. ‘Hij zei dat als ik zou praten, hij alles zou onthullen en me zou vernietigen.’
Abigail voelde zowel woede als medelijden.
Victoria had jarenlang vreselijke keuzes gemaakt.
Maar nu had de angst ook haar in haar greep.
Voordat ze vertrok, onthulde Victoria nog één laatste detail.
“De jongen heette niet meer Ethan.”
Abigail stopte.
“Hoe heette hij?”
Victoria keek op.
“Noah Parker.”
Abigail liet het dossier in haar handen bijna vallen.
Omdat ze Noah kende.
Prima.
Hij werkte regelmatig als vrijwilliger in een veteranencentrum op slechts enkele minuten afstand van haar huis in North Carolina.
Een respectvolle zeventienjarige met een goed hart en een oude ziel.
De mogelijkheid leek onmogelijk.
Maar plotseling vielen alle puzzelstukjes op hun plaats.
Enkele dagen later reisden de koning, prins William, Lady Charlotte Ashford en Abigail in het geheim naar North Carolina.
Van buiten het veteranencentrum keken ze door een raam toe.
Noah repareerde fietsen.
Lachen met bejaarde veteranen.
Een gehandicapte man helpen met het dragen van spullen.
Hij had er geen flauw benul van dat een heel koninkrijk jarenlang naar hem had gezocht.
De ogen van de koning vulden zich met tranen.
‘Hij lijkt op haar,’ fluisterde hij, denkend aan zijn overleden dochter.
Toen Noah de bezoekers eindelijk opmerkte, liep hij naar buiten.
“Kan ik u helpen?”
Abigail was diepbedroefd.
Hoe zou iemand dit ooit kunnen verklaren?
Hoe konden ze een tiener vertellen dat alles wat hij over zijn leven geloofde wel eens verkeerd zou kunnen zijn?
Het gesprek duurde uren.
Uiteindelijk werden er foto’s getoond.
Onderzochte documenten.
Er werden vragen gesteld.
Vervolgens verdween Noah stilletjes naar een andere kamer.
Toen hij terugkwam, droeg hij een klein doosje bij zich.
Binnenin bevond zich een gouden, stervormige hanger.
Hetzelfde hangertje dat prins Ethan jaren eerder was kwijtgeraakt.
De koning begon openlijk te huilen.
Lady Charlotte bedekte haar mond.
Prins William staarde vol ongeloof.
Noah leek overmand door emoties.
“Ik snap hier helemaal niets van.”
Michael en Grace Parker evenmin.
Het echtpaar dat hem had opgevoed.
Bij aankomst legden ze uit dat ze altijd al hadden geloofd dat Noach een wees was zonder overlevende familieleden.
Ze hadden hem liefgehad als hun eigen zoon.
Niets meer.
Niets minder.
De waarheid sloeg iedereen volledig in het nauw.
Vooral Noach.
Hij kon het allemaal niet bevatten en ging alleen zitten om na te denken.
Abigail volgde hem.
Ze zaten tot zonsondergang bij een meer.
‘Je hoeft niet iemand anders te worden,’ zei ze hem zachtjes.
Noah staarde over het water.
“Maar wat als iedereen dat van me verwacht?”
“Dan hebben ze het mis.”
Hij keek haar aan.
‘Geloof je dat echt?’
Abigail glimlachte.
“Ik geloof dat niemand anders dan jijzelf mag bepalen wie je bent.”