Daniel was in twaalf jaar tijd nog nooit een jubileum vergeten.
Daarom geloofde Mercy dat haar verrassing een van de mooiste herinneringen aan hun huwelijk zou worden. Haar man was piloot en hun leven draaide altijd al om vluchtschema’s, vertragingen en lastminutewijzigingen. Verjaardagen konden verschuiven. Feestdagen konden wachten. Maar hun trouwdag was altijd een veilige haven geweest.
Toen Daniel haar vertelde dat hij op hun speciale dag een korte avondvlucht had gekregen, zag hij er oprecht teleurgesteld uit.
‘Ik heb geprobeerd het te veranderen,’ zei hij. ‘Ik vind het vreselijk dat ik vanavond niet bij je kan zijn.’
Mercy glimlachte en veinsde teleurstelling, maar vanbinnen vormde zich al een idee.
Die nacht, nadat Daniel in slaap was gevallen, kocht ze een ticket voor dezelfde vlucht.
Ze stelde zich zijn gezicht voor toen hij haar na de landing zag. Ze zou de rode jurk dragen waar hij zo van hield, hem verrassen op de bestemming, en ze zouden hun jubileum samen vieren.
De volgende ochtend krulde ze haar haar, bracht zorgvuldig haar make-up aan en trok de jurk aan. Op het vliegveld zag ze Daniel in uniform bij de gate en verstopte zich snel achter een pilaar voordat hij haar kon zien.
Ze stapte tegen het einde aan boord, nam plaats in coupé 14C en hield haar gezicht naar beneden.
Vervolgens vertrok het vliegtuig van de gate.
Daniels stem klonk door de luidspreker.
« Dames en heren, dit is uw kapitein… »
Mercy glimlachte en wachtte op de gebruikelijke aankondiging.
Maar Daniël aarzelde.
« Voordat we opstijgen, wil ik nog iets zeggen tegen iemand die vanavond heel speciaal voor me is in dit vliegtuig. »
Mercy’s hart maakte een sprongetje. Heel even dacht ze dat hij haar verrassing had ontdekt.
Vervolgens vervolgde hij.
“Aan de prachtige vrouw in 15C… jij betekent alles voor me. Ik wil mijn gevoelens niet langer verbergen. Binnenkort hoeven we dat ook niet meer.”
De aanwezigen barstten in applaus uit.
Mercy verstijfde.
Ze bevond zich niet in 15C.
En Daniël sprak niet met zijn vrouw.
DEEL 2