‘Ga je ergens heen?’ Dima’s lippen vertrokken in een spottende glimlach. ‘Heb je besloten om naar je vrienden te vluchten? Ga je gang. Maar maak de vloeren wel even schoon voordat je vertrekt.’
Katia negeerde hem. Ze haalde zijn overhemden van de hangers en gooide ze in zijn tas. Daarna opende ze de onderste lade van haar commode en begon methodisch zijn ondergoed en sokken erin te leggen.
Dima stopte onmiddellijk met glimlachen.
‘Hé, wat doe je?’ Hij deed een stap naar haar toe. ‘Waarom zit je aan mijn spullen?’
Er klonk geen spoor meer van spot in zijn stem. In plaats daarvan was er een eerste vleugje bezorgdheid te bespeuren.
« Ik pak je spullen in, Dima. Je gaat verhuizen. Je kunt bij je moeder logeren, bij vrienden of in een hotel. Het maakt me niet uit waar je heen gaat. Het belangrijkste is dat je binnen een half uur dit appartement uit bent. »
Scheidingsdocumenten
« Je bent helemaal gek geworden! » schreeuwde hij. « Dit is mijn huis! We zijn getrouwd! Ik ga nergens heen! »
Katia liep naar het bureau. Uit een lade haalde ze een dikke, transparante map met zorgvuldig voorbereide documenten.
« Dit is mijn scheidingsverzoek, » zei ze, terwijl ze de aktentas op de kleren in haar tas gooide. « Ik heb dit appartement twee jaar voor ons huwelijk gekocht. Je staat hier niet eens ingeschreven. Je hebt geen enkel recht op dit pand. »
Dima opende zijn mond, van plan om nog een belediging uit te kramen, maar op dat moment ging de deurbel in de hal.
Iemand drukte langdurig en aanhoudend op de knop, alsof hij hem naar binnen wilde duwen.
Een boosaardige grijns verscheen op Dima’s gezicht.
« Het is mama. Ze had beloofd dat ze vanavond zou komen. Samen zullen we je uitleggen hoe je je tegenover je man moet gedragen. »
Hij haastte zich naar de hal en deed de deur wijd open.
Mijn schoonmoeder heeft besloten om bij ons in te trekken.
Svetlana stond op de drempel. Ze hield enorme, overvolle tassen in beide handen. Haar gezicht straalde de vastberadenheid en het zelfvertrouwen uit van iemand die ervan overtuigd was dat ze het recht had om de leiding te nemen over andermans appartement.
‘Zoon, help me mijn spullen naar binnen dragen,’ beval ze. ‘Ik heb erover nagedacht en een besluit genomen. Ik blijf een paar maanden bij jou. Het behang in mijn appartement moet vervangen worden en ik wil geen bouwstof inademen. Katia geeft me een plekje in haar kamer.’
Svetlana kwam de lichte hal binnen en schopte haar schoenen uit. Vervolgens liep ze zonder verder omhaal naar de keuken, terwijl ze luidkeels commentaar gaf op alles wat ze zag.
« Waarom is de afwas nog niet gedaan? Ik heb hier om twaalf uur ‘s middags gegeten! Katya, wat doe je de hele dag? Je bent ongelooflijk lui! »
Katia kwam kalm de slaapkamer uit, met een zware sporttas achter zich aan. Ze zette die recht voor haar schoonmoeder neer.
‘Je zult je appartement samen met je zoon moeten renoveren,’ zei ze luid en duidelijk. ‘Al Dima’s spullen zijn al ingepakt. Je kunt hem meteen meenemen.’
Svetlana stopte abrupt. Ze wierp eerst een blik op de grote zwarte tas en richtte haar ongelovige blik vervolgens op haar schoondochter.
« Wat voor een belachelijk circus is dit? Hoe durf je tegen de moeder van je eigen man te praten? Ben je door je aanhoudende luiheid alle schaamtegevoelens volledig kwijtgeraakt? »
Katia keek niet weg.
« Ik ben het zat, Svetlana, dat je zo brutaal bent. En ik ben ook de luiheid van je zoon zat. Je komt mijn appartement binnen, maakt er een puinhoop van en vertelt me wat ik moet doen. Dima leeft volledig op mijn kosten. Vanaf vandaag is daar een einde aan. »
