Mijn naam is Sarah.
En op dit moment zit ik in mijn eentje aan een hoektafel in Le Petit Ch�teau, starend naar een kaars die bijna helemaal is opgebrand.
Vanavond is een belangrijke avond.
Het is onze driejarige jubileumdag.
Het is in plaats daarvan een van de meest vernederende nachten van mijn hele leven geworden.
Ik zit hier al meer dan twee uur alleen.
De ober heeft mijn waterglas al zo vaak bijgevuld dat hij er niet eens meer om vraagt.
Het personeel blijft naar de ingang kijken.
En dan kijk ik weer terug.
En dan snel weg.
Iedereen kan zien dat ik heb gewacht.
Iedereen kan zien dat ik ben laten zitten.
Ik probeer te doen alsof het geen pijn doet.
Maar dat is wel zo.
Vooral vanwege wat er eerder vandaag is gebeurd.
Om 8:00 uur ‘s ochtends heb ik de laatste betaling gedaan voor Randy’s autolening.
Driehonderdzesentachtig dollar.
Het laatste deel over de Mustang van twaalfduizend dollar waar hij al jaren in rondreed.
Een auto die ik in principe zelf had betaald.
Ik wilde dat het een verrassing zou zijn.
Een liefdevol gebaar.
Een manier om drie jaar samen te vieren.
Nu ik hier alleen onder dure kroonluchters zit, voel ik me stom dat ik ooit gedacht heb dat hij het zou waarderen.
Precies om 20:45 uur vlogen de restaurantdeuren met een klap open.
Het geluid galmt door de eetkamer.
Elk gesprek loopt dood.
Iedereen kijkt om.
En daar is hij.
Randy.
Met vier vrienden achter hem.
Iedereen lachte.
Allemaal lawaai.
Ze waren allemaal duidelijk dronken.
Ik ruik de alcohol eerder dan zij.
Bier.
Tequila.
Verschrikkelijke keuzes.
Randy wijst recht naar mij.
« Zien? »
Zijn stem galmt door het hele restaurant.
�Ik zei het toch.�
Zijn vrienden beginnen meteen te lachen.
Dan grijnst Randy.
�Ze zit daar nog steeds te wachten als een zielig klein hondje.�
De woorden komen harder aan dan ik had verwacht.
Het restaurant wordt stil.
Volledig stil.
Ik voel dat tientallen mensen naar me kijken.
Mijn gezicht brandt.
Maar voordat ik iets kan zeggen, komt Randy de kamer doorgelopen.
Zijn vrienden volgen hem.
Hij komt naar mijn tafel.
Vervolgens grijpt hij mijn kaak vast.
Moeilijk.
Te moeilijk.
Hij knijpt in mijn wangen alsof ik een kind ben.
‘Braaf meisje,’ mompelt hij.
De alcoholgeur uit zijn adem is ondraaglijk.
Ik trek me meteen terug.
Hij lacht.
Vervolgens wendt hij zich tot de ober die is komen aanrennen.
« Je hoeft haar geen eten te brengen. »
Er volgt nog meer gelach.
�Mijn kleine geldautomaat wordt sowieso al een beetje dikker.�
Zijn vrienden barstten in lachen uit.
Het lawaai weerkaatst door het restaurant.
Een van hen buigt bijna voorover van het harde lachen.
Een ander schuift meteen een stoel aan tafel.
En toen nog een.
En toen nog een.
Binnen enkele ogenblikken hadden ze het jubileumdiner dat ik dagen eerder had gereserveerd en vooruitbetaald, volledig overgenomen.
Een vriend stoot tegen de tafel.
Mijn waterglas valt om.
Koud water verspreidt zich over mijn zijden jurk.
Niemand biedt zijn excuses aan.
Niemand helpt.
Niemand doet zelfs maar alsof het hen iets kan schelen.
Drie jaar.
Drie jaar lang dit.
Drie jaar lang huur betaald omdat zijn werkplekken zogenaamd giftig waren.
Drie jaar lang betaalde hij de energierekeningen omdat elke baas op de een of andere manier tegen hem was.
Drie jaar lang heb ik alleen maar excuses aangehoord.
Drie jaar leningen die nooit zijn terugbetaald.
Drie jaar lang heb ik mezelf opgeofferd.
En plotseling, terwijl ik daar zit en zijn vrienden me uitlachen, wordt alles pijnlijk duidelijk.
De illusie spat uiteen.
De man van wie ik dacht dat ik van hem hield, verdwijnt spoorloos.
In zijn plaats staat nu iemand anders.
Een parasiet.
Randy knipt met zijn vingers naar de ober.
�Drie flessen van uw duurste champagne.�
De ober pauzeert.
Randy wijst naar mij.
�Zet het op haar rekening.�
Zijn vrienden juichen.
Iemand begint zijn naam te scanderen.
De vernedering is compleet.
Mijn handtas ligt op mijn schoot.
Binnenin zitten mijn creditcards.
