Mijn naam is Maranne. Begin vorig jaar heb ik me te buiten gegaan aan luxe eten en ben ik 3 kilo aangekomen. Ik ben nu 45 jaar oud en aan het di�ten ter voorbereiding op het einde van de vakantie.
Als ik nu 3 kog verlies, is het geen probleem als ik er tijdens de lange vakantie weer 3 kog bijkrijg, toch? Toch? Is dat niet precies de bedoeling? Haha.
Je maakt een grapje, toch? Er is zoveel heerlijk eten van Kerst tot Nieuwjaar. Het is een luxe probleem. Ik koop waarschijnlijk ook nog Valentijnschocolade voor mezelf. Oeps, ik begin een beetje te kwijlen.
Het lijkt erop dat ik dit jaar weer ga aankomen. O jee.
Vandaag heb ik een winterverhaal dat ik jullie graag wil laten horen. Het is een verhaal uit de tijd dat ik 25 jaar oud was.
Na een aantal jaren verkering besloot ik me te verloven met mijn vriend Scott en stelde ik hem voor aan mijn ouders. Dit was de zogenaamde huwelijksaanzoekceremonie. Mijn ouders vonden Scott aardig en het gesprek over het huwelijk zou soepel moeten verlopen.
Maar er was een probleem.
Toen mijn oudere zus Sally, die twee jaar ouder is dan ik, thuiskwam van haar werk, was ze helemaal gefascineerd door Scott. Vreemd genoeg kun je als zus elkaars gevoelens en gedachten goed begrijpen. Ze was op slag verliefd op Scott.
Ik hoopte dat het slechts een bevlieging was, maar toen mijn zus Scott de hand schudde, bloosde ze en hield ze zijn hand stevig vast. Zelfs tijdens het praten had ze altijd een dromerige blik in haar ogen.
Ik vind het niet gepast dat een zus zich zo gedraagt ??tegenover de vriend van haar jongere zus, maar ze zal het onbewust gedaan hebben. Menselijke emoties zijn oncontroleerbaar, en ik bleef doen alsof ik niets zag, in de overtuiging dat mijn zus geen serieuze relatie zou aangaan.
Nadat Scott vertrokken was, sprak mijn zus, die net uit bad was gekomen en alleen in een handdoek gewikkeld was, me aan.
‘Je moet de verloving afzeggen,’ verklaarde ze.
Volgens haar is die man een rokkenjager en kun je iemand vinden die beter bij je past. Ze bleef Scott belasteren, maar haar beweringen waren ongegrond.
‘Waarom denk je dat hij een playboy is?’ vroeg ik.
‘Dat is een vrouwelijk instinct,’ antwoordde mijn zus.
Mijn zus heeft nog nooit een vriendje gehad. Hoe zou ik haar vrouwelijke intu�tie kunnen vertrouwen, gezien haar gebrek aan ervaring met het andere geslacht?
Daarom dacht ik dat ik Scotts karakter, dat ik in de loop der jaren had leren kennen, wel kon vertrouwen. Natuurlijk wuifde ik het advies van mijn zus achteloos weg met een « ja, ik zal voorzichtig zijn », zonder het al te serieus te nemen.
Sindsdien kwam Scott regelmatig bij ons thuis op bezoek. Hij zei dat hij een goede band met mijn familie wilde opbouwen, dus nodigde ik hem zonder aarzeling uit. Mijn ouders waren daar blij mee en ik hoopte dat mijn toekomstige echtgenoot en mijn ouders goed met elkaar zouden opschieten.
Hoewel de relatie positief had moeten zijn, probeerde mijn zus op een andere manier een goede relatie met Scott op te bouwen.
Volgens Scott greep ze, toen ik er niet was, zijn arm vast, drukte haar borst tegen hem aan en vroeg: « Vind je Maryann niet onvolwassen? »
Ze vroeg zelfs om zijn contactgegevens en liet zich expres vallen om haar ondergoed te laten zien. Scott zei dat het zo overdreven was dat het eigenlijk grappig was, maar ik zou me echt zorgen hebben gemaakt als hij het type man was dat het serieus zou nemen.
Bovendien dacht mijn zus dat er een kans was, omdat Scott haar niet zomaar kon afwijzen, aangezien ze mijn zus was. En elke keer dat ze elkaar tegenkwamen, benaderde ze hem met een lieve stem en zei: « H�. »
Hoewel het liefde op het eerste gezicht was, sprak het feit dat Scott bij een vrij groot bedrijf werkte haar ook erg aan.
« Hij is betrouwbaar, heeft het soort gezicht dat ik mooi vind, en is een goede man die voor de toekomst zorgt, » zei ze.
Ze was volledig door hem gefascineerd.
Terwijl mijn ouders het ongepaste gedrag van mijn zus zagen, zeiden ze niets. Sterker nog, het is niet nieuw voor mijn ouders om niets tegen mijn zus te zeggen. Eerlijk gezegd is mijn zus altijd al het type geweest dat niets goed kan doen.
Als haar bijvoorbeeld gevraagd werd om de bijgerechten op te warmen, gebruikte ze op de een of andere manier een niet-hittebestendige plastic schaal die vervolgens smolt. Ook was ze slecht in studeren. Daarnaast was ze niet goed in sporten en sloeg ze vaak zwemlessen over met allerlei smoesjes, zoals een bezeerde voet, zich niet lekker voelen of huidproblemen.
Ze was niet goed in school, sport of huishoudelijke klusjes. Eerlijk gezegd was haar uiterlijk ook niet bepaald opvallend.
Toch, juist omdat ze de oudste dochter is, behandelen mijn ouders haar speciaal en schuiven ze stiekem de rol van haar steunpilaar op mij af. Met andere woorden, ik krijg steeds te horen dat ik ervoor moet zorgen dat ze opvalt zonder zelf de aandacht op te eisen.
Het is oneerlijk om als broers en zussen zo verschillend behandeld te worden. Misschien zien mijn ouders haar echter als een zielig kind dat niets kan, waardoor ze nog meer medelijden met haar hebben.
Vreemd genoeg ben ik altijd al iemand geweest die effici�nt is en alles snel voor elkaar krijgt. Misschien vonden de volwassenen het niet aantrekkelijk om iemand les te geven die alles zelf kon.
Zo kan ik de taak om mijn zus te ondersteunen gemakkelijk op me nemen, en soms doe ik in het openbaar opzettelijk alsof ik de minder bekwame ben.
Toen ik de tienerleeftijd ontgroeide en besefte dat ik op deze manier mijn examens zou niet halen, begon ik me tegen mijn ouders te verzetten en mijn eigen wil te volgen. Als ik was blijven gehoorzamen, was ik echt iemand geworden die niets meer kan.
Door mijn verzet begon mijn zus me een beetje te haten omdat ik haar steun verloor, maar onze relatie was nooit echt slecht. We konden normaal met elkaar praten en soms gaf ik haar zelfs advies over haar problemen.
Ons gezin kende wel wat verwrongen trekken, zoals overbezorgdheid jegens mijn zus en een beetje vijandigheid van haar kant, maar ik denk nog steeds dat we een volkomen normaal gezin waren. Het evenwicht werd echter verstoord doordat Scott de gevoelens van mijn zus niet beantwoordde.
�Ik kan niet accepteren dat mijn jongere zus eerder gaat trouwen dan ik.�
Op de avond voor onze bruiloft riep mijn zus deze woorden tegen onze ouders.
‘Zeg dat niet. Jij vindt ook snel een goede partner, Sally.’
�Ik ben het met papa eens, Sally.�
�Zo werkt het niet. Normaal gesproken trouwt de oudere zus eerst, en dan de jongere zus. Voor haar is het nog te vroeg.�
‘Maar de bruiloft is toch morgen? Wat zeg je nou?’
