Toen de barista langsliep met de rekening voor hun koffie, bewoog Dániel zijn hand al naar zijn binnenzak. Maar Maya was sneller. Met een soepele, zelfverzekerde beweging legde ze een bankbiljet op het schoteltje en keek hem met een ondeugende glimlach aan.
“Wat doe je?” vroeg hij, met een opgetrokken wenkbrauw.
Maya leunde een beetje naar voren, haar ogen glinsterend van een nieuwgevonden balans. “Jij hebt de eerste ronde betaald, drie jaar geleden,” zei ze zachtjes. “Ik denk dat het hoog tijd is dat we quitte spelen. Bovendien… ik kwam aan jouw tafel zitten. Ik heb je uitgenodigd.”
Dániel viel even stil, precies zoals hij jaren geleden had gedaan, maar toen brak er een brede, warme lach door op zijn gezicht. Het was het geluid van opluchting, van herkenning en van een muur die eindelijk werd afgebroken. Die middag verlieten ze het café niet met een beleefd afscheid en een kille nasmaak, maar hand in hand, de regen in. Het bleek dat hun timing drie jaar geleden simpelweg verkeerd was, en dat de belangrijkste les die Maya toen leerde, uiteindelijk de sleutel was tot het hart van de man met wie ze de rest van haar leven de rekeningen—én het leven—zou delen.
