De deur die een oud hoofdstuk afsloot.
Het inpakken ging gepaard met zware zuchten, dichtslaande kastdeuren en het ontevreden gemopper van haar schoonmoeder. Kasia bleef staan. Ze bleef in de gang staan en zorgde er zorgvuldig voor dat er niets in hun tassen terechtkwam wat niet van hen was.
Eindelijk waren alle koffers dichtgeritseld. Andrei worstelde om de zware tassen van zijn moeder op te tillen. Nina Ivanovna trok haar jas aan en wierp Kasia een lange, hatelijke blik toe.
« Ik zal nooit meer een voet in dit appartement zetten, » verklaarde ze trots, terwijl ze haar kin omhoog hief.
« Dit is de mooiste belofte die ik in lange tijd van je heb gehoord », antwoordde Kasia eerlijk.
Ze liepen zwaarmoedig het trappenhuis in. Andrzej bleef even staan bij de lift en keek achterom, alsof hij wachtte tot zijn vrouw plotseling van gedachten zou veranderen, in tranen zou uitbarsten, hen terug zou roepen en zich zou verontschuldigen voor haar assertiviteit.
Kasia legde net haar hand op de deurklink.
« Ik dien morgen zelf de scheidingsaanvraag in. Daar hoef je je niet eens mee bezig te houden. Tot ziens. »
Ze sloeg de deur dicht, het slot klikte zachtjes.
De gang was een beetje chaotisch door de haastige voorbereidingen, maar de sfeer was totaal anders. De lucht voelde fris en helder aan.
Kasia hoefde zich niet langer aan te passen aan de gewoonten van anderen, naar hun sarcasme te luisteren of zich in haar eigen slaapkamer te verstoppen voor de eindeloze gesprekken van haar schoonmoeder.
Ze liep door de logeerkamers. Ze raapte de reclamefolders op die Nina Ivanovna had achtergelaten en gooide de oude slippers van haar man in de prullenbak. Met elk voorwerp dat uit het appartement verdween, voelde ze de maandenlange vermoeidheid van haar schouders vallen.
Die avond bestelde ze eten bij haar favoriete restaurant. Ze zette een misdaadserie op die Andrzej haar nooit liet kijken, omdat hij het plot maar stom vond.
Ze zat op een comfortabele bank, at in alle rust en genoot van de stilte waar ze zo lang naar had verlangd.
Er moesten nog formaliteiten worden afgehandeld, papierwerk worden afgehandeld en er lag een nieuw hoofdstuk in haar leven voor haar. Maar één ding wist ze al zeker: ze zou nooit meer iemand de deur laten wijzen in haar eigen huis.
