De eerste stille nacht
Hij bleef even staan, alsof hij nog steeds wachtte tot Karina van gedachten zou veranderen. Toen draaide hij zich abrupt om en ging de kamer in.
Karina ging methodisch verder met het opvouwen van zijn spullen. Hemden, broeken, sokken. Alles was netjes, zonder chaos. Ze wilde hem geen aanleiding geven om weer ruzie te maken.
Na een half uur kwam hij met zijn rugzak de kamer uit. Zijn gezicht stond strak en boos.
– Je zult er spijt van krijgen. Echt waar.
– Misschien.
– Het zal moeilijk zijn als je het alleen moet doen.
– We zullen zien.
Ze zette de tas met zijn spullen bij de deur neer.
Hij greep het, gooide zijn rugzak over zijn schouder en bleef in de deuropening staan.
– Ik vraag het voor de laatste keer. Weet je het zeker?
– Absoluut.
– Nou, ga dan maar naar de hel.
De deur sloeg dicht.
Karina leunde tegen de muur. Haar hart bonkte in haar keel, haar handen trilden, maar vanbinnen voelde ze geen angst.
Ze vond dat ze het juiste had gedaan.
Ze ging terug naar de keuken. Ze verzamelde al zijn documenten in een map. Ze was van plan ze de volgende dag aan haar advocaat te laten zien om er zeker van te zijn dat ze niet als borgsteller vermeld stond.
Daarna fotografeerde ze van elke pagina. Voor de zekerheid.
Ze zette thee en ging aan tafel zitten.
Voor het eerst in drie jaar was het appartement echt stil.
Het was niet de gespannen stilte van verwachting, waarin je luistert naar wat er gaat gebeuren. Het was een kalme stilte. Haar eigen stilte.
Ze liep door de kamers. De kast was leeg, maar er hingen nog wel hangers aan. Zijn scheermes, scheerschuim en gel waren verdwenen uit de badkamer. Er was meer ruimte in de koelkast. Ze hoefde zijn favoriete worst niet meer voor vijftigduizend te kopen.
Ze keek op haar horloge. Het was half twaalf.
De dag was lang, maar eindigde zoals het hoorde.
Ze pakte de telefoon en stuurde een berichtje naar haar vriendin:
« Dimek is verhuisd. Ik vertel het je morgen. Alles is in orde. »
Het antwoord kwam onmiddellijk:
« Eindelijk. Hou vol. Ik ben er morgen. »
Karina glimlachte zwakjes.
Haar vriendin zei al een jaar tegen haar: « Hij maakt misbruik van je. Ga weg. » Karina luisterde niet. Ze vond liefde belangrijker dan geld.
Pas nu besefte ze dat het nooit alleen om het geld ging.
Het ging om respect.
Dmitry had geen respect voor haar. Hij waardeerde haar inspanningen niet. Hij behandelde haar als een veilige bron van geld, waar hij een beroep op kon doen wanneer zijn eigen beslissingen hem te veel werden.
Lange tijd sloot ze haar ogen ervoor. Die avond opende ze ze eindelijk weer.
Ze dronk haar thee op, waste het kopje af en ging naar bed.
Voor het eerst in lange tijd was ik onbevreesd.
Zonder na te denken over waar hij was, wat hij aan het doen was of hoeveel hij alweer had uitgegeven. Zonder zich af te vragen of er wel genoeg geld zou zijn om te betalen.
Ze lag gewoon te slapen.
In je eigen appartement. In je eigen bed. Zonder schulden bij anderen en zonder manipulatie.
De volgende dag zou een nieuw leven beginnen.
En deze keer wist Karina dat het helemaal van haar zou zijn.
