‘Ik vroeg me af wanneer iemand eindelijk het verband zou zien.’
Een rilling liep over haar rug.
‘U wist het?’
‘Ik wist dat iemand het ooit zou ontdekken.’
‘Hoe?’
Hij wees naar Emma’s foto.
‘Die is niet in het centrum gemaakt.’
‘Dat kan ook niet. Die toren bestaat niet meer.’
‘De echte niet.’
Ze keek hem verbaasd aan.
‘De echte?’
Hij haalde een dik fotoalbum uit een kast.
Pagina na pagina stond dezelfde klokkentoren erop.
Oude foto’s.
Nieuwe foto’s.
Zelfs foto’s van drie jaar geleden.
‘Dat kan niet.’
‘Toch wel.’
‘De toren is twaalf jaar geleden gesloopt.’
‘De originele wel.’
Hij sloeg het album dicht.
‘Er bestond nog een tweede.’
Hij liep naar het raam.
‘Op het terrein van de oude Hawthorne-filmstudio stond een perfecte replica. Die werd gebruikt als decor.’
Hij draaide zich om.
‘Toen de echte toren werd afgebroken, bleef de replica gewoon staan.’
‘Met de klok op 07.13.’
‘Precies.’
Ze slikte.
‘Emma stond dus niet bij de echte toren.’
‘Nee.’
‘Ze was op het terrein van die studio.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Samuel antwoordde niet.
Hij pakte een houten doos.
Die zat vol met negatieven.
Na even zoeken hield hij er één omhoog.
Zelfs zonder afdruk herkende ze haar dochter.
Emma glimlachte onder haar paraplu.
Met de toren achter zich.
‘Hebt u deze foto gemaakt?’
‘Nee.’
‘Wie dan?’
‘Een man die Victor heet.’
‘Ik ken hem niet.’
‘Bijna niemand kent hem.’
‘Hij had vroeger een fotostudio op het terrein.’
‘Emma is daarheen gegaan?’
Samuel knikte.
‘Net als alle anderen.’
‘Alle vermisten?’
‘Allemaal.’
Ze sprong overeind.
‘U wist dit?’
‘Ik wist dat ze Victor hadden bezocht.’
‘En u hebt dat nooit tegen de politie gezegd?’
‘Wel.’
‘En?’
‘Ze hebben hem drie keer onderzocht.’
‘En ze vonden niets?’
‘Omdat er niets te vinden was.’
‘Veertien mensen zijn verdwenen!’
‘Dat weet ik.’
‘Mijn dochter is verdwenen!’
‘Dat weet ik.’
