Kolya stampte door de gang. Hij zuchtte diep. Hij wachtte nog steeds op Gala’s vergeving. Gala was immers van beton.
Beton huilt niet. En het vergeeft diefstal niet.
‘Sleutels voor het kluisje,’ zei ik kalm.
De deur sloot met een doffe klap achter hem. Ik draaide het slot nog een keer rond.
Een ochtend zonder schulden
Kolya ging slapen in zijn oude stenen garage. Gelukkig staan er een kachel en een bank, dus hij zal het niet koud krijgen.
Voor het eerst in jaren kon ik verrassend gemakkelijk ademhalen. ‘s Morgens werd ik wakker in een zalige stilte. Niemand snurkte, geen koelkast die gefrustreerd dichtklapte. Het ochtendlicht viel prachtig en gelijkmatig op het schone tafelkleed.
Ik schonk de koffie in. Ik sneed een dikke plak brood af en besmeerde die royaal met boter. Ik pakte de telefoon en draaide het nummer van mijn schoonzus.
‘Nou?’ mompelde Lusia voorzichtig.
‘Goedemorgen, Lusieńko,’ klonk mijn stem als verse honing. Geen spoor van boosheid, alleen ijzige beleefdheid. ‘Ik bel om je te waarschuwen. Als de helft van het bedrag vanavond om zes uur nog niet op mijn rekening staat, bel ik je.’
‘Aan wie?’ piepte ze, alle zelfvertrouwen verdwenen.
— Aan jullie nieuwe matchmakers.
— En wat ga je ze vertellen?
« Ik zal je de hele waarheid vertellen. Die extravagante bruiloft met limousines en steur is betaald met andermans geld. Laat je nieuwe, statusbewuste familieleden maar weten met wat voor arme oplichters ze zich hebben verbonden. Kun je je de schande voorstellen die zich aan de bruiloftstafel zal ontvouwen? »
— Dat durf je niet!
« Ik daag je uit. Ik heb niets te verliezen, geen dacha, geen tanden. De tijd vliegt. Tik-tak. »
Ik hing op. Ik sneed een stuk brood af. O, wat was het lekker.
Twee uur later ging de telefoon. « Inkomsten: 150.000 PLN. »
Direct daarna kwam er een bericht van Lusia: « WE GEVEN JULLIE DE REST VAN DE CADEAUS NA DE BRUILOFT!! EN BEL ONS NOOIT MEER!!! »
Ik glimlachte. Ze zullen nergens heen vluchten. De angst voor publieke vernedering tegenover nieuwe, rijke familieleden werkt beter dan welk oordeel dan ook. Je eigen hachje en je eigen gemoedsrust zijn altijd belangrijker dan een uitbundig feest op kosten van iemand anders.
Kolya belt elke avond. Hij vraagt of hij naar huis mag komen. Hij klaagt over het kruis, zegt dat hij beseft dat zijn zus hem erin heeft geluisd. En nu ben ik verrassend gelukkig in mijn eentje.
Zou je je man vergeven dat hij zonder jouw medeweten 300.000 euro aan de familie heeft ‘gegeven’? Of zou je hem zonder spijt de deur wijzen?
