Hij stond bij de microfoon met die ontspannen houding die hij altijd oefende voor spiegels.
“Familie, vrienden,” begon hij. “Wat een prachtige dag.”
Een paar mensen applaudisseerden.
Hij sprak over liefde.
Over toekomst.
Over nieuwe hoofdstukken.
Ik zag Eduard naast mij zijn telefoon neerleggen op tafel, scherm naar beneden.
Ons afgesproken teken.
Hij had iemand laten binnenkomen.
Ik voelde mijn hart versnellen.
Marcelo keek naar mij.
Daar was het moment.
“Ik wil ook iemand bedanken die vandaag hier is,” zei hij. “Sofia, mijn ex-vrouw.”
Alle blikken draaiden.
Mijn jongens keken niet op van hun taart.
Gelukkig.
Marcelo glimlachte.
“Het is niet altijd makkelijk om te zien dat iemand verdergaat. Zeker niet als je zelf nog…”
Hij maakte een kleine pauze.
Precies lang genoeg voor mensen om te wachten.
Maar voordat hij zijn zin kon afmaken, ging achter in de zaal een deur open.
Een vrouw in een donker mantelpak stapte binnen.
Naast haar een man met een leren aktetas.
Eduard stond op.
Niet dramatisch.
Geen geluid.
Alleen recht.
Marcelo’s blik schoot naar de deur.
Hij verloor zijn woorden.
De vrouw liep naar voren.
“Excuses voor de onderbreking,” zei ze.
Haar stem was helder.
“Ik ben mr. Van Dalen, advocaat van mevrouw Sofia De Jong. Meneer Marcelo De Jong, u bent eerder vandaag op de hoogte gesteld van een civiele procedure rond hypotheekfraude, valsheid in geschrifte en onrechtmatige verkoop van een gezamenlijke woning.”
De zaal veranderde in ijs.
Iemand liet een vork vallen.
Patricia trok haar hand weg van Marcelo’s arm.
Marcelo werd rood.
“Wat is dit voor circus?”
De advocaat keek niet onder de indruk.
“Precies de vraag die mevrouw De Jong zich stelde toen u haar voor deze gelegenheid uitnodigde.”
Een paar mensen hapten naar adem.
