De maanden daarna werden zwaar.
Juridische procedures zijn niet zoals in verhalen.
Geen onmiddellijke overwinning.
Geen rechter die na één dramatische onthulling met een hamer slaat en alles goedmaakt.
Er waren documenten.
Verklaringen.
Kosten.
Uitstel.
Marcelo ontkende.
Daarna beschuldigde hij mij.
Daarna probeerde hij te onderhandelen.
Daarna huilde hij bij zijn moeder en zei dat ik hem zijn kinderen wilde afpakken.
Maar dit keer stond ik niet alleen.
De vervalste handtekening werd onderzocht.
De bankgegevens kwamen boven tafel.
Zijn schulden ook.
Uiteindelijk moest hij een regeling treffen.
Een deel van de opbrengst van het huis kwam terug.
Niet alles.
Geld laat sporen achter, maar soms ook gaten.
Toch was het genoeg voor een nieuwe start.
Een betere huurwoning.
Een slaapkamer voor de jongens met twee kleine bedden en blauwe gordijnen.
Een advocaat die de omgangsregeling liet vastleggen, zodat Marcelo niet langer via de kinderen macht kon uitoefenen wanneer hij boos was op mij.
Eduard bleef in ons leven, maar niet zoals mensen misschien denken.
Hij werd geen sprookjesprins.
Geen man die mij redde en daarna mijn leven overnam.
Dat zou alleen maar een andere kooi zijn geweest, met mooiere tralies.
