Ik heb die envelop zeker tien minuten niet aangeraakt.
Hij lag daar op de mat.
Wit.
Dun.
Bijna onschuldig.
Maar mijn hele lichaam wist dat hij niet onschuldig was.
De zin op de voorkant brandde in mijn hoofd.
Je had het moeten laten liggen.
Ik keek door het kijkgaatje.
De gang was leeg.
Alleen het zachte gezoem van de lamp boven de deur.
Niets bijzonders.
Geen voetstappen.
Geen schaduw.
Maar ik wist dat iemand er geweest was.
Iemand die wist wat Ria en ik uit die pot hadden gehaald.
Ik belde haar meteen.
Mijn stem trilde zo erg dat ik mezelf nauwelijks herkende.
“Ria… er ligt een brief.”
Ze was er binnen tien minuten.
Nog met haar jas half open, haar haar niet eens goed gekamd.
Ze keek naar de envelop en zei precies wat ik zelf ook dacht:
“Niet met blote handen.”
Ze pakte hem met een servet op.
Binnenin zat geen lange brief.
Geen uitleg.
Geen naam.
Alleen die ene zin opnieuw, op een klein papiertje:
Je had het moeten laten liggen.
Daaronder stond een klein kruisje.
Geen religieus kruis.
Meer een teken.
Alsof iemand een punt zette onder een dreigement.
Ik voelde misselijkheid opkomen.
“Wat moet ik doen?”
