Ik vergat minder.
Ik begon weer te koken zonder de pan op het vuur te laten staan.
Ik durfde de voordeur open te doen zonder eerst door elk raam te kijken.
In mijn zaak kwam de eerste oude klant terug.
Ze zei:
“Ik weet niet waarom ik zo lang niet ben geweest. Ik dacht steeds: volgende week.”
Ik glimlachte.
“Fijn dat u er bent.”
Daarna kwam er nog één.
En nog één.
Een contract waarvan ik dacht dat het verloren was, werd opnieuw besproken.
Een betaling die maanden vastzat, kwam ineens binnen.
Misschien noemen sommigen dat toeval.
Dat mag.
Ik heb geen behoefte meer om iedereen te overtuigen.
Ik weet alleen hoe het voelde.
Alsof een hand langzaam van mijn keel werd gehaald.
Thuis werd het ook lichter.
Mijn man en ik praatten rustiger.
Niet perfect.
We hadden elkaar in die zware periode dingen verweten die niet meteen verdwijnen.
Maar we begonnen weer zinnen af te maken zonder elkaar aan te vallen.
Mijn kinderen kwamen weer vaker langs.
Mijn dochter zei op een avond:
“Mam, het voelt hier anders.”
Ik keek op.
“Hoe dan?”
Ze keek rond, alsof ze naar de muren luisterde.
“Gewoner.”
Ik moest lachen.
Gewoner.
Na alles wat gebeurd was, klonk dat als het mooiste compliment ter wereld.
Toch bleef de vraag aan mij knagen:
Waarom?
Waarom zou iemand zoiets doen?
Was het echt Claudia?
Ik had geen video.
Geen getuige.
Geen hand op heterdaad.
Alleen haar blik.
Haar woorden.
Haar nabijheid.
Die brief.
En het feit dat ze daarna steeds meer afstand nam.
Een maand later kreeg ik het antwoord niet van haar, maar van iemand anders.
Een buurvrouw van verderop, mevrouw De Graaf, kwam mijn zaak binnen.
Ze kocht niets.
Ze keek alleen nerveus om zich heen.
“Mag ik iets zeggen?” vroeg ze.
Ik voelde meteen dat het over Claudia ging.
We gingen achterin zitten.
