Ze kwamen met lege handen aan. Eindelijk hoorden ze de waarheid.

Eén rustig gesprek was voldoende.

Een week later belde Nastia.

Ze sprak voorzichtig. Ze vroeg naar de kat en de tuin, en voegde er toen aarzelend aan toe:

— We zouden volgend weekend kunnen komen. Vitya zou graag willen vissen.

– Komen.

— Deze keer nemen we iets mee.

— Dat zal me bevallen.

We zijn niet teruggekeerd naar ons eerdere gesprek.

Sommige dingen hoeven maar één keer gezegd te worden – rustig, duidelijk en zonder poespas.

De daaropvolgende zaterdag kwamen Nastia en Wiktor aan met een doos éclairs, twee flessen drinken en een grote verpakking goede koffie.

Het ging niet om de waarde van deze producten. Waar het vooral om ging, was dat ze voor het eerst beseften dat gastvrijheid niet zomaar ontstaat.

Achter een volle tafel, zelfgemaakte jam en een warme kamer schuilt altijd iemands werk. Soms is een klein gebaar al genoeg om te laten zien dat het opgemerkt en gewaardeerd wordt.