Het breekt me elke dag opnieuw. In de winkel check ik de blikken van andere mensen op Yassine, soms uitdagend, soms afwachtend. Ik voel hun medelijden prikken als speldjes in mijn nek: ‘Kijk, dat arme ventje.’ In de tram duwt een vrouw haar dochter dichter tegen zich aan als wij instappen. Yassine kijkt vragend op. ‘Is het corona, mama?’ liegt hij hoopvol. Ik knik. In mijn hoofd razen verwijten naar mezelf: Had ik anders moeten eten tijdens de zwangerschap? Komt het omdat ik veel te lang werkte in het ziekenhuis tijdens die eerste maanden?
Het dieptepunt kwam op zijn achtste verjaardag. Hij zat in zijn pyjama op de trap, kroop bijna in zichzelf. Geen enkel vriendje kwam opdagen, ook al hadden we uitnodigingen uitgedeeld aan heel zijn klas bij basisschool De Wingerd. ‘Misschien zijn ze ziek, mama,’ fluisterde hij. Maar ik wist beter. Ik heb die avond gehuild, mijn hoofd tussen mijn handen, terwijl het kaarsje op zijn cake langzaam uitdoofde. De eenzaamheid van mijn kind sneed dieper dan alles wat ik ooit voelde.
Op zijn negende, eindelijk, nam ik een besluit. Tijdens een slapeloze nacht stond ik op en keek in de spiegel. Mijn moeder, die recent aan borstkanker overleed, zei vlak voor ze stierf: ‘Doe iets, Samira. Laat de wereld zien wie je kind is. Hij is mooi – en slim, vergeet dat niet.’ Met bevende handen plande ik iets wat niemand verwachtte. Ik besloot om mijn zoon te leren dat je schoonheid niet verbergt, maar uitdraagt.
