— ‘Dat kan je niet menen hé, mama? Gewoon, zomaar? Alsof het allemaal vanzelf gaat?’ De stem van Tom klonk scherper dan ik ooit had geweten.
Die avond aan de keukentafel, de regen tikte tegen het raam in mijn kleine rijhuis in Mechelen, voelde ik hoe mijn handen lichtjes beefden rond het kopje koffie. Lien, mijn kleindochtertje van zeven, was boven aan het kleuren met haar stiften. Enkel haar zachte gezang drong soms door de gespannen stilte. Het was de avond waarop alles escaleerde, dat weet ik intussen maar al te goed.
‘Tom,’ begon ik voorzichtig, ‘ik heb zelf bijna niets meer over sinds papa dood is. Met die hoge energierekeningen — je ziet toch ook hoe moeilijk het is.’
Zijn ogen flitsten naar de overvolle fruitschaal. ‘Maar jij hebt een huis, hé! Ik moet elke maand mijn huur betalen, en Emma— Emma en ik krijgen het niet meer rond.’
Ik dacht aan al die maanden, jaren zelfs, dat ik geholpen had: eerst met kleine bedragen, dan met grotere. Boeken voor Lien, een nieuwe winterjas voor Tom, een voorschot op de huur toen Emma haar job kwijt was. Ik liet ze mee eten, gaf hen restjes mee. Maar mijn spaargeld was op. En plots was ik niet meer gewoon hun moeder of oma — ik was een teleurstelling.
