‘Mieke, je hebt gegeven wat je kon. Waar ligt de grens? Geloof je dat ze ooit tot inzicht komen?’ Ze probeerde me op te beuren, maar ik voelde me vooral schuldig. Had ik moeten doorgaan met helpen, zelfs tot ik zelf bij het OCMW moest aankloppen?
De buren begonnen te vragen waar Lien was. Mechelen is geen grote stad; nieuwtjes gaan snel. ‘Je kleine spruit niet meer bij jou, Mieke?’ vroeg buurvrouw Carine in de Colruyt. Ik schaamde me voor het antwoord dat steeds moeilijker werd.
Op zondag probeerde ik het nog eens met een kaartje voor Lien. Een vrolijk beertje, haar favoriete kleur blauw, en een zachte boodschap: “Oma mist je. Tot gauw?”
Een week later lag het kaartje terug in mijn brievenbus. “Wil je stoppen?” stond erop in Tom zijn handschrift.
De maanden kropen voorbij. Mijn dagen werden gevuld met gedachten aan ‘wat als’, met onrustige nachten waarin het verdriet in golven kwam. Ik miste niet alleen Lien — ik miste het gevoel deel te zijn van een familie. Ik dacht aan Pasen vorig jaar, dat kleine feestje dat ik gegeven had; Lien had paaseitjes gezocht in mijn tuin, Tom en Emma hadden gelachen. Was dat ook geweigerd geweest als ik toen niet met geld had gezwaaid?
Soms droom ik dat Lien later zal komen aanbellen, als ze groot is en vragen zal stellen. Of dat Tom spijt krijgt en mij belt — om te komen praten, om mij te tonen dat het liefde was, niet mijn portemonnee, die telde.
Maar voorlopig blijft het stil. De dagen vullen zich met tv en afwas. Mensen zeggen tegen mij: ‘Kinderen zijn je kinderen niet.’ Maar wie zijn ze dan?
Mijn huisarts zegt dat ik voor mezelf moet zorgen. ‘Je bent geen bank, Mieke. Je bent een mens. Je mag ook grenzen trekken.’
Toch, elke avond zit ik aan tafel, in de stilte, en vraag ik mezelf af: Waarom was liefde niet genoeg? Hoe ver moet een moeder gaan? Heb ik gefaald als moeder, of net niet? Zou ik, had ik alles overgedaan, het weer zo gedaan?
Lezers, zouden jullie het anders aangepakt hebben? Wat betekent familie voor jullie, als het geld opraakt?
