‘Elizabeta, wat doe je nu?’ De stem van mijn schoonmoeder Marie klonk als een koude windvlaag door onze kleine keuken in Gentbrugge. Ik had haar nooit graag tegengesproken, maar toen ik naar Lotte keek, met haar grote, bange ogen en trilhanden onder de tafel, wist ik dat ik iets moest zeggen – of alles verliezen wat mij dierbaar was. ‘Ik kies haar kant, Marie. Lotte is mijn dochter, en ik zal haar niet laten vallen.’
Marie’s gezicht vertrok van ongeloof tot schrik, en dan tot koude woede. ‘Na alles wat wij gedaan hebben? Na al die jaren? Je denkt toch niet dat je familie boven dat kind kiest, hé?’ Ik voelde Daan, mijn man, achter mij verstijven. Zijn handen maakten zonder geluid gebalde vuisten. Ik vernauwde mijn blik, mijn stem zacht maar vastberaden. ‘Ja, soms moet een moeder kiezen. En vandaag kies ik mijn kind.’
Die avond voelde de keuken niet langer als thuis. De kloof was geslagen – nog voor we gegeten hadden. Het getik van de regen op het venster leek de stilte enkel te versterken. Lotte keek naar de vloer, haar gezichtje bleek. Ik kneep haar hand. ‘Het komt goed, Lieverd,’ fluisterde ik, al wist ik zelf niet of dat klopte.
Mijn verhaal begint niet bij dat moment, maar het vormt wel het breekpunt. Ik ben Elizabeta Van Dijck, geboren en getogen in Lokeren, met een streng katholieke opvoeding waarin respect voor ouderen en familie heilig was. Ik was twintig toen ik Daan leerde kennen tijdens de Gentse Feesten. Hij trok me meteen aan—hij was charmant, droeg een eeuwige glimlach en was dol op muziek. Na drie jaar wonen we samen bij zijn ouders in een typisch rijhuis in Gentbrugge.
