Lotte begon te durven lachen. Mijn ouders steunden ons, Marie bleef boos. Ze weigerde met mij te praten, haar kleindochter te zien. De familie viel verdeeld in kampen: pro-Marie of pro-Elizabeta. Ik verloor vrienden waar ik mee opgegroeid was. De kerk keek afkeurend—een vrouw die haar man én haar schoonmoeder de rug toekeerde, dat hoort niet in onze gemeenschap.
Op de speelplaats werd gefluisterd. Buurvrouwen hielden hun mond als ik langsliep. Toch wilde ik niet meer terug. Lotte verdient liefde, geen angst. Maar ‘s nachts knaagt het: heb ik gefaald als moeder, omdat ik voor haar koos? Of was dit eindelijk het moment waarop ik haar wél beschermde?
Zou iemand het mij ooit kunnen vergeven? Kan ik mezelf ooit vergeven? Welke prijs betaalt een moeder die haar kind boven alles plaatst, zelfs boven haar familie?
