Ik werd op het werk stiller, verloor kilo’s, huilde in de auto. Lotte tekende niet meer, trok zich terug. Elke week gingen we op bezoek bij mijn eigen ouders in Lokeren; daar mocht Lotte kleuren en zingen. Ik vond daar steun, maar het voelde als verraad tegenover mijn gezinsleven in Gentbrugge. Daan worstelde: hij hield van mij, hij hield van zijn moeder. Maar hij koos neutraliteit—en daarmee onbewust niet voor mij.
Op nieuwjaarsdag liep alles opnieuw uit de hand. We moesten bij Marie op de koffie. Lotte durfde amper de deur binnen. Tijdens het eten vroeg Marie, hardop, ‘Wie heeft u geleerd zo’n slechte houding te hebben?’ Het mes in mijn rug. Ik pakte Lotte bij haar hand en zei: ‘Dit moeten wij niet nemen.’ Ik keek Daan strak aan. ‘Of jij komt mee, of wij gaan alleen.’ Hij bleef zwijgen, zijn blik op de tafel, zijn mond een dunne lijn.
Ik ging. Met Lotte aan mijn zijde vertrok ik uit dat huis, de koude straat in, richting station. Die nacht sliepen we bij mijn ouders. Ze zeiden dat ik juist handelde, maar ik voelde mij leeg, schuldig, verscheurd. Wie breekt zo haar eigen gezin?
Daan bleef twijfelen. Uiteindelijk kwam hij, na weken, met hangende schouders, naar Lokeren. Hij zei dat hij begreep waarom ik het deed, maar dat hij Marie niet kon laten zitten. ‘Ze is alles wat ik nog heb van thuis.’ ‘En wat zijn wij dan?’ huilde ik. ‘Wij zijn óók jouw thuis.’
