Toen ik beneden kwam en Marie triomfantelijk aan tafel zat, haar kopje koffie in de hand, brulde ik: ‘Hoe durft u?’
Ze keek op, geamuseerd, niet onder de indruk: ‘Ze moet leren dat niet alles in het leven mooi is, Elizabeta. Dat is opvoeding!’ Ik voelde Lotte’s kleine hand in de mijne en de wanhoop in haar ogen. Mijn eigen moeder stond altijd achter mij, waarom had ik dat niet leren doen voor Lotte?
Het gesprek escaleerde. Marie haalde haar gelijk aan, over haar leven als weduwe, de oorlog, hoe ze Daan helemaal alleen grootgebracht had. Maar nu—nu liet ik geen millimeter meer los. ‘Dit is niet opvoeden, dit is breken, Marie.’
Daan zweeg, mijn roep om steun kaatste af op een muur van onmacht. Hij kon niet kiezen tussen zijn moeder, de vrouw die hem opvoedde, en mij, de vrouw die hij koos. Ik voelde me bedrogen, alleen, verscheurd tussen loyaliteit en liefde.
Die avond stond Marie met haar jas aan in de gang, klaar om naar haar zus te trekken. ‘Als ik niet welkom ben in mijn eigen huis, zoek ik ergens anders onderdak!’ siste ze. Daan volgde haar tot op de stoep en kwam pas laat terug, zonder iets te zeggen. Hij sliep op de sofa; ik lag in het bed naar het plafond te staren, Lotte’s ademhaling zacht naast mij.
Dagenlang sprak niemand. De familieapp stond vol beschuldigingen van Daans zussen: ‘Ge hebt Marie gekwetst!’ ‘Ge zijt ondankbaar!’ ‘Dat kind heeft slechte manieren omdat ge haar altijd beschermt!’
