Ik meldde Yassine aan voor een amateurproductie van het toneel in het buurthuis. Hij protesteerde, huilde zelfs. ‘Ze gaan toch lachen…’ Maar ik hield vol. De eerste repetities waren hard, hij werd genegeerd. Maar de regisseur, Katrien, keek hem recht aan en vroeg: ‘Wil jij misschien de hoofdrol proberen?’ Zijn ogen lichtten op, maar ik zag ook de angst.
De dag van de eerste opvoering, tegen mijn vaders raad in, trommelde ik heel de familie op. ‘Of jullie nu willen of niet, Yassine staat straks op het podium!’ In afwachting in de coulissen vouwde hij zijn handen dicht. ‘Mama, als ze roepen of lachen, ga ik naar huis.’
Het werd stil in de zaal toen hij naar voren liep. Zijn moedervlek, niet verstopt onder schmink, glom als een schild van trots en kwetsbaarheid tegelijk. Zijn eerste zinnen kwamen aarzelend, maar groeiden met elke zin. Op einde sprong een applaus op, eerst voorzichtig, dan oprecht. Katrien kneep zijn schouder: ‘Zie je, ze luisteren naar je verhaal. Niet naar wat ze denken te zien.’
Na afloop hoorden we achter onze rug gerommel. Wat gemompel: ‘Zo dapper, die jongen.’ Maar ook: ‘Waarom laat zij haar kind zo in de kijker lopen? Is dat niet zielig?’ Mijn vader was de eerste die hem omhelsde. ‘Het is een sterke kerel, jouw zoon.’ Fatima nam foto’s en deelde ze op Facebook, waar het snel opgepikt werd door De Standaard. Drie dagen later kreeg ik een telefoontje van een journalist van de krant: ‘Mevrouw, wij horen dat uw zoon op het podium stond zonder schaamte. Mag ik zijn verhaal brengen?’
