In een tijd waarin veel speelgoed steeds uitgebreider wordt, heeft de klikklak iets ontwapenends. Er zat geen elektronica in. Er waren geen levels, geen schermen en geen geluidseffecten behalve het echte geluid van de ballen.
De speler zelf maakte het speelgoed interessant. Zonder beweging gebeurde er niets. Zonder oefening lukte het niet. Zonder ritme viel alles stil.
Dat maakte de klikklak tegelijk simpel en moeilijk.
Een herinnering aan buiten spelen
Voor veel mensen staat de klikklak symbool voor buiten spelen. Kinderen verzamelden zich op stoepen, pleinen en schoolterreinen. Ze leerden van elkaar, daagden elkaar uit en maakten hun eigen regels.
Het speelgoed was sociaal. Je speelde misschien alleen met je eigen klikklak, maar het plezier ontstond vaak in een groep.
Wie het goed kon, kreeg bewondering.
Wie het nog niet kon, kreeg tips of werd uitgelachen.
Wie het te lang deed, kreeg pijn aan de handen.
Ook dat hoorde bij de ervaring.
Conclusie
De klikklak was een van die eenvoudige speelgoedrages die een hele generatie wist te raken. Twee harde ballen aan een koordje, een klein handvat en een ritmische beweging waren genoeg om schoolpleinen, straten en pleinen te vullen met het herkenbare klikklakgeluid.
Het speelgoed was goedkoop, uitdagend, luidruchtig en niet helemaal zonder risico. Juist die combinatie maakte het onvergetelijk. De hype duurde misschien niet lang, maar de herinnering bleef.
Voor wie vóór 1970 is geboren, roept de klikklak waarschijnlijk meteen beelden op van vroeger: drukke schoolpleinen, wedstrijdjes met vrienden, pijnlijke knokkels en het gevoel van triomf wanneer het ritme eindelijk perfect liep.
Vandaag is de klikklak vooral nostalgie. Een klein stukje speelgoedgeschiedenis dat laat zien hoe weinig er soms nodig is om een hele generatie bezig te houden. Eén koordje, twee ballen en dat ene geluid dat je nooit meer vergeet: klik-klak, klik-klak, klik-klak.
Als je wilt doorgaan, klik dan op de knop “Volgende” hieronder ⤵
Advertentie
