“Misschien,” zei Alexander. “Maar ik trek mijn conclusies graag uit gedrag. Net als vandaag.”
Floris zei niets meer.
Voor het eerst zag Bas dat Marit niet alleen schaamte voelde.
Ze voelde verlies.
Niet van hem als man. Dat was al jaren voorbij.
Maar van het verhaal waarin zij boven hem stond.
Dat verhaal viel uit elkaar op het schoolplein, tussen rugzakken, luxe auto’s en kinderen die niets begrepen van statussymbolen.
Sophie trok aan Bas’ hand.
“Papa, moet ik nog naar binnen?”
Bas keek naar de schooldeur.
Beroependag.
Hij was gekomen om te vertellen dat hij huizen repareerde.
Nu stonden er mensen naar hem te kijken alsof hij zelf net was herbouwd.
Hij hurkte voor zijn dochter neer.
“Ja, prinses. Je gaat naar binnen. En ik kom straks vertellen wat ik doe.”
“Met meneer Alexander?”
Alexander knielde ook iets door zijn knieën, zodat hij niet zo hoog boven haar uittorende.
“Alleen als jij dat goed vindt.”
Sophie keek hem serieus aan.
“Hebt u ook een roze bed?”
Een lach ging door de groep.
Deze keer warm.
Niet gemeen.
Alexander deed alsof hij diep nadacht.
“Nee. Maar nu vraag ik me af of ik iets mis in mijn leven.”
Sophie glimlachte.
Bas stond op.
De schoolbel ging.
Kinderen begonnen naar binnen te lopen. Ouders bewogen mee, maar de sfeer bleef anders. Minder vanzelfsprekend. Alsof iedereen nog moest wennen aan het feit dat ze getuige waren geweest van iets wat niet netjes in hun sociale rangorde paste.
Marit bleef staan.
“Bas,” zei ze zacht.
Hij keek naar haar.
Voor het eerst die ochtend was haar stem niet spottend.
“Waarom heb je me nooit verteld dat je dit soort werk deed?”
Hij zuchtte.
“Ik heb het wel verteld. Je vond het alleen niet belangrijk.”
Die zin raakte harder dan een verwijt.
Marit keek naar Sophie, die inmiddels bij de ingang stond te zwaaien.
“Ik wilde haar gewoon een beter leven geven.”
Bas knikte.
“Ik ook.”
“Maar jij dacht dat liefde genoeg was.”
“Nee,” zei hij rustig. “Ik dacht dat respect nodig was. Ook als iemand minder verdient. Ook als iemand met zijn handen werkt. Ook als iemand niet in jullie plaatje past.”
Marit keek weg.
Misschien voelde ze iets.
Misschien niet.
Bas had geleerd dat hij niet verantwoordelijk was voor haar lessen.
Alexander wachtte tot ze klaar waren.
