Daarna liep hij met Bas een paar passen richting school.
“Ik had u eigenlijk vanmiddag willen spreken op kantoor,” zei hij. “Maar toen mijn assistent zei dat u hier zou zijn voor uw dochter, dacht ik: dan is dat de beste plek.”
Bas glimlachte zwak.
“U maakt graag entree.”
“Alleen wanneer het nuttig is.”
“En was dit nuttig?”
Alexander keek naar de groep ouders die nu opvallend beleefd afstand hield.
“Voor sommigen hopelijk wel.”
Bas schudde zijn hoofd.
“Ik weet niet of ik geschikt ben voor wat u vraagt. Ik heb een klein team. Geen groot kantoor. Geen pak mensen met laptops.”
“Mooi,” zei Alexander. “Laptops hebben we genoeg. Mensen zoals u minder.”
In het klaslokaal zaten de kinderen op een kleed. Aan de muur hingen tekeningen van brandweermannen, dokters, bakkers en astronauten. Voorin stond een tafel waar ouders iets mochten laten zien over hun beroep.
Een advocaat had folders meegenomen.
Een chirurg een stethoscoop.
Een piloot een pet.
Bas had alleen zijn meetlint, een potlood achter zijn oor en een kleine houten plank die hij die ochtend haastig uit zijn bus had gepakt.
Sophie zat vooraan.
Haar ogen glommen.
Toen de juf hem aankondigde, voelde Bas even de oude schaamte terugkomen. De cementvlek. De versleten schoenen. De handen die er niet uitzagen alsof ze ooit achter een bureau thuishoorden.
Maar toen zag hij Sophie.
En achter in het lokaal stond Alexander, stil, met zijn handen voor zich gevouwen.
Bas haalde adem.
“Ik ben Bas,” begon hij. “Ik bouw en repareer huizen.”
Een jongetje stak meteen zijn hand op.
“Ook boomhutten?”
“Vooral als ze goedgekeurd worden door moeders,” zei Bas.
De kinderen lachten.
Hij pakte de houten plank.
“Veel mensen denken dat bouwen begint met stenen, hout of geld. Maar eigenlijk begint het met luisteren.”
Hij tekende met zijn potlood een simpel huisje.
“Als iemand zegt dat de trap te moeilijk is, bouw je niet zomaar een nieuwe trap. Je vraagt: waar wilt u kunnen komen? Als een kind zegt dat ze bang is in haar kamer, koop je niet alleen een duur bed. Je vraagt welke kleur haar helpt slapen.”
Sophie glimlachte breed.
Bas keek naar haar.
“Roze bijvoorbeeld.”
Een meisje riep:
“Paars is beter!”
“Daar kunnen vakmensen over discussiëren,” zei Bas ernstig.
Zelfs de juf lachte.
Daarna vertelde hij over huizen die te koud waren. Over badkamers waar ouderen bang waren om te vallen. Over deuren die breed genoeg moesten zijn voor rolstoelen. Over hoe je soms met een kleine aanpassing iemands hele dag makkelijker kon maken.
De kinderen luisterden.
Niet omdat hij rijk was.
