‘Je moet open doen! Ze blijft op die bel duwen!’ De stem van mijn man Tom klinkt benauwd vanuit de keuken. Ik schrik op uit mijn gedachten, mijn handen nog nat van de afwas van ons avondeten. Buiten tikt de regen ritmisch tegen het raam, typisch Belgisch herfstweer. Ik veeg mijn handen af en haast me naar de voordeur.
Wanneer ik open, staat daar mijn schoonmoeder, Gerda. Haar gezicht is grauw, nat van de tranen én de regen, haar jas helemaal doorweekt. Even ben ik sprakeloos. In de vijftien jaar dat Tom en ik samen zijn, heb ik Gerda nooit zo gezien. Zoals ze nu voor mijn deur staat, lijkt ze een schim van zichzelf.
‘Gerda… wat is er gebeurd?’ probeer ik zachtjes. Ze snikt luidop, haar handen verkrampt om haar handtas. Ze stoot de woorden eruit alsof ze zichzelf haast moet horen om te beseffen dat het echt is: ‘Hij… hij heeft ons alles afgenomen, Sofie. Alles. We zijn bestolen. Alles wat we spaarden… weg. Door haar. Die slons.’
Tom is naast mij komen staan, zijn gezicht wit wezen. ‘Mama, wat bedoel je? Wie?’
‘Je vader is weggegaan. Met die vrouw. Maar niet zonder eerst alle rekeningen leeg te halen. Mijn spaargeld. Ons pensioen. Zelfs de juwelen van grootmoeder. Alles!’
Mijn hart bonkt oorverdovend in mijn borstkas. Het klinkt als een slechte film, maar dit is ons leven. Gerda’s schouders schokken van woede en ongeloof terwijl ze in onze hal staat.
