Mijn telefoon begon te trillen terwijl ik voor de klas stond en breuken uitlegde aan mijn leerlingen.
Ik keek vluchtig op het scherm.
Drie gemiste oproepen.
Allemaal van Zinaida Pavlovna, de buurvrouw uit de portiek naast de onze.
Ze belde nooit zomaar.
Alleen als er echt iets aan de hand was.
Tijdens de pauze belde ik onmiddellijk terug.
‘Olga, ben je op je werk?’ vroeg ze haastig.
‘Ja. Is er iets gebeurd?’
‘Misschien valt het mee, maar ik vond dat je het moest weten.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Wat is er?’
‘Je schoonmoeder staat al zeker tien minuten bij jouw auto. De deur staat open en ze lijkt iets op de achterbank te zoeken.’
Ik kneep mijn telefoon steviger vast.
‘Weet u zeker dat zij het is?’
‘Olga, ik ken Galina Sergejevna al twintig jaar. Beige jas, bruine tas, hetzelfde kapsel. Ik kijk vanuit mijn raam. Ik vergis me niet.’
De rest van de les ging volledig langs me heen.
Ik schreef sommen op het bord.
Beantwoordde vragen.
Maar mijn gedachten waren nergens anders dan bij mijn auto.
Mijn relatie met mijn schoonmoeder was altijd beleefd geweest.
Niet warm.
Niet koud.
Ze kwam op zondag op bezoek, bracht appelgebak mee, prees mijn borsjtsj en vertrok steevast precies om vier uur.
Zeven jaar eerder was ik met Zjenja getrouwd.
We hadden elkaar ontmoet op een verjaardagsfeest.
Hij had een glas compote over mijn jurk gegooid en zich een halfuur lang verontschuldigd.
Zijn moeder had tijdens onze bruiloft voortdurend geglimlacht.
Pas later begreep ik dat haar glimlach nooit echt vrolijk was.
Ze zei bijvoorbeeld:
‘De soep is heerlijk, maar Zjenja houdt eigenlijk van een wat dikkere.’
Of:
‘Die jurk staat je mooi, al zegt Zjenja altijd dat donkerblauw je beter staat.’
Op papier waren het gewone opmerkingen.
Toch bleef er na iedere zin een vreemd gevoel achter.
Alsof je op een batterij had gebeten.
Zjenja leek dat nooit op te merken.
Of hij wilde het gewoon niet zien.
Na school reed ik meteen naar huis.
Mijn auto stond nog op dezelfde plek.
De deuren waren afgesloten.
Toch hing er een lichte geur van Chanel No. 5.
Het parfum dat mijn schoonmoeder al tientallen jaren gebruikte.
Ik opende het dashboardkastje.
