Op een dag kwam hij onverwachts binnen. ‘Ma, Leen is zwanger. We willen dat de baby in rust kan opgroeien. Misschien moet je eens nadenken over een andere plek. Els zei dat er in haar buurt appartementen vrijkomen… Of een serviceflat?’
Mijn hart brak. Ik voelde mezelf verdwijnen. ‘Jij wil dat ik wegga?’ vroeg ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar.
Hij zweeg. Net lang genoeg om te weten dat zijn antwoord geen verschil meer maakte. ‘Misschien is het voor iedereen beter, ma.’
Nu, als ik over mijn tuin kijk, het gras dat ik als jonge vrouw geplant heb, de rozen die Luc voor mij plantte voor onze vijfentwintigste huwelijksverjaardag, vraag ik me af: wanneer worden de offers die je brengt voor je kinderen een boemerang? Waar eindigt de moederliefde en begint de leegte?
‘Zou ik echt gelukkiger worden door afstand te nemen, of wordt alles enkel maar stiller? Kun je ooit te veel geven aan je kinderen?’
