Flashbacks dringen zich op van vroegere jaren, toen Geert mij op hoge toon verweet dat ik zijn familie niet accepteerde. ‘Altijd uw eigen goesting!’ Nu lijkt het alsof de geschiedenis zich herhaalt, maar in een andere rol. Was ik met Geert ook te kritisch? Of heb ik alleen maar geprobeerd het beste voor mijn gezin te willen?
Die nacht slaap ik nauwelijks. Herinneringen spoken door mijn hoofd: de dagen dat Tom ziek was en ik bang was om hem te verliezen, de briefjes die ik stiekem in zijn brooddoos stopte, de eerste keer dat hij een liefdesbrief van een meisje kreeg. Ik stelde me altijd voor later, samen aan de tafel met kleinkinderen, zonder deze koude kloof van onbegrip.
De volgende ochtend durf ik niet goed naar beneden. Toch moet ik wel, het ontbijt moet klaargezet worden. In de keuken tref ik Sarah, haar gezicht verstopt achter een gordijn van bruin haar. ‘Goed geslapen?’ probeer ik voorzichtig. ‘Ging wel. Sorry als ik gisteren kortaf was. Ik… Ik weet soms echt niet hoe ik moet doen hier. Alles gaat zo snel. Uw familie is zo hecht – ik lijk er niet echt bij te horen.’
Haar bekentenis treft mij onverwacht hard. ‘Ik had nooit gedacht…’ slik ik, ‘dat ik u zo’n gevoel gaf. Sorry, ik weet dat het niet makkelijk is om in een familie te komen. Maar ge moet niet denken dat ik altijd oordelend ben. Ik wil gewoon weten hoe het met u gaat…’
Ze draait zich traag naar mij om. In haar ogen zie ik geen kwaadwilligheid – alleen onzekerheid. ‘Ik heb schrik dat ik het nooit goed zal doen. Mijn moeder zegt altijd: “Pas op met schoonmoeders, die zijn nooit echt content.”’
