We zwijgen even. Ik denk aan mijn eigen moeder zaliger, die altijd zei: ‘Laat mensen hun tijd en ruimte. Gij zijt niet altijd het centrum van hun leven.’ Misschien heb ik die raad te weinig gevolgd. ‘Sarah, ge zijt goed genoeg. Echt waar. Ik zal proberen minder te pushen. Maar kunnen we het afspreken? Dat als er iets is, dat ge het eerlijk zegt? Ik ben geen monster, ik wil gewoon vrede.’
Ze knikt langzaam. De spanning breekt aan de randen, maar de echte band mist nog. Ik weet dat het tijd kost. Buiten hoor ik Tom roepen: ‘Ontbijt!’ En Emma’s voetstappen denderen de trap af. Misschien is dit begin van iets nieuws.
Die zondagmiddag, toen we terug naar huis reden, keek ik naar het meer achter ons. Water, altijd in beweging, weerspiegelt alles wat erboven hangt. Families zijn niet anders: we blijven veranderen, we proberen, we vallen en we leren weer recht te staan. Niemand gaf mij ooit het handboek ‘hoe word je een goede schoonmoeder’. Maar ik probeer vandaag beter te zijn dan gisteren.
Soms vraag ik mij af: zijn onze angsten over elkaar niet vooral spiegels van onze eigen onzekerheid? En durven we die ooit echt samen onder ogen zien? Wat denken jullie, zijn zulke familiekloofjes te overbruggen?
